Nga Mira Kazhani
Sot, mikesha ime prej më shumë se një dekade, Ilva, u bë mami e një djali të pagëzuar me emrin amerikan Thomas. Zgjedhje e babi Eduardit, që beson tek Amerika në çdo gjë, edhe se emrat janë më fatsjellës. Ne, me siguri, do përfundojmë duke i thirrur Tomi, kur ai të rritet, po kjo puna e emrave më duket diskutim pak teorik, sepse në jetë çdonjëri nga ne i jep emrit të tij një kuptim unik. A ju ngjajnë dy Vera, dy Diana, dy Taulantë bashkë? I njëjti emër sjell imazhe tërësisht ndryshe dhe emrat e njëjtë janë kaq të ndryshëm.
Nxitojmë kur jemi në makinë. Kur jemi në shkollë të mesme duam të jemi të rritur dhe me makina Mercedes, mundësisht. Vajzat i veshin takat dhe getat para kohe. Një pjesë është pasuruar me nxitim dhe brenda 25 vjetësh ne kemi fshatra të pasurish, që jetojnë si aristokratë 500-vjeçarë dhe sillen siç janë në të vërtetë, si ish-të varfër! Me siguri mbajnë dhe piano, si vjenezët dhe detyrojnë fëmijët të shkojnë në kurse, oh sa në shumë kurse i çojnë, nuk e ke idenë, i dashur banori më i ri në qytet! Uroj që ti mos e lejosh këtë gjë. Nuk ia vlen të bësh gjëra që të tjerët duan për ty. Nëse do kesh vesh muzike, mirë. Mami jot ka qenë e talentuar në violinë, por më ka treguar që nuk kishte vullnet e si kokëfortë zgjodhi një profesion aspak melodioz.
Fëmijët seç kanë këtë magjinë sikur vijnë nga dorë e Zotit, janë të sinqertë e engjëj dhe pastaj bëhen njerëz. Të mendosh që të gjithë maskarenjtë e kësaj botë kanë qenë bebe: të gjithë nobelistët, shkencëtarët, presidentët, sportistët, heronjtë, aktorët e famshëm… por gjatë rrugës marrin drejtimin e tyre. Disa nuk drejtohen asnjëherë! Tipi jot më pëlqen Thomas, se ti nuk e kishe me nxitim. Dua të të uroj një jetë të gjatë dhe pa piano!
Të jesh sa më gjatë fëmijë.
Me dashuri
Mira
