Nga Denis Dyrnjaja
Një nga abuzimet më të mëdha që ndodh rëndom në Shqipëri është keqpërdorimi i emrit për llogari të të tjerëve, më saktë për llogari të të tretëve.
Shumë portale kanë lajm “Arrestohet për evazion fiskal vjehrri i polices Ina Nuka”.
Titulli të lë “shijen” që Ina Nuka nuk është dhe aq korrekte si police, ose nuk është aq fatkeqe që u plagos në një protestë të opozitës, ku desh humbi disa gishta nga shpërthimi i një mjeti pirroteknik, sepse e paska vjehrrin abuzues (gjithnjë nëse provohet fajësia ndaj tij).
Ky është rasti tipik kur ne shquajmë veten si njerëz që merremi me biografi.
Çfarë kusuri ka Ina se bën një zullum vjehrri, bashkëshorti i saj, madje vëllai, babai apo motra e saj.
Pra çdo kush prej nesh nuk mund të vuajë pasojat e gabimeve apo fajeve të të tjerëve. Përgojimi është cënim i dinjitetit dhe personalitetit të personit, që nuk ka asnjë lidhje me ngjarjen ose personin objekt të veprimtarisë abuzive ose kriminale.
Në një sistem si ky që kemi zgjedhur të jetojmë, pra në demokraci përgjegjësia është individuale e jo kolektive. Kjo llogaria me biografi me farefis e shoqëri është një reminishencë e sistemit të shkuar diktatorial.
Boll me anatemime kolektive. Kush bën krim të vuajë pasojat, të tjerët s’kanë kusur të përgojohen e të kthehen “në gjah” për publikun duke i shkatërruar jetën dhe privatësinë.
Askush s”duhet dhe nuk mund të ndjehet fajtor ose bashkëfajtor me dikë tjetër qoftë ai dhe person i afërt ose shumë i afërt familjar.
Biografia është një arkaizëm në kohët që jetojmë. Në diktaturë njerëzit ndëshkoheshin ose nderoheshin sipas biografisë. Sot jetojmë në demokraci, por mendojmë ende si në diktaturë.
