Nga Fitim Zekthi
Partia Demokratike zgjodhi ekipin drejtues, sekretarin e përgjithshëm, nënkryetarët dhe gjithë sekretarët e tjerë. Veç faktit që ka një numër rekord nënkryetarësh dhe sekretarësh, vihet re edhe një përpjekje që në ekipin drejtues të ketë të rinj dhe përfaqësues të diasporës.
Partia Demokratike është në një përpjekje të vazhdueshme për të fshehur krizën e thellë sistemike brenda saj dhe një nga mënyrat është përpjekja për t’u sjellë si një parti që reformohet, që dëgjon shqetësimet apo nevojat e shoqërisë dhe që demokratizohet. Në të vërtetë këto përpjekje vetëm sa e bëjnë më të dukshme këtë krizë të thellë. Kur diçka është sistemike, kur diçka ka prekur thelbin dhe tërë mënyrën se si funksionon një organizëm, atëherë çdo përpjekje për t’u sjellë sikur kjo krizë nuk ekziston, çdo përpjekje për ta zhvendosur dhe zvogëluar thelbin e krizës e bën atë të duket edhe më në krizë.
Një parti politike, sidomos kur është në opozitë, përpiqet të identifikojë problemin dhe më pas të identifikojë zgjidhjen. Një parti politike, sidomos në opozitë, përpiqet të tregojë çfarë idesh politike ka, pse ka këto ide politike, pse këto ide politike janë më të mira se sa idetë e tjera për vendin dhe, më kryesorja, përpiqet të tregojë që këto ide politike nuk i ka marrë sa për të kaluar radhën nga ndonjë libër, por i ka pjesë të identitetit të saj politik dhe i ka të brendësuara në dejet e saj dhe të lidershipit të saj politik.
Kaq është e gjitha. Kur bëhet kjo nuk ka forcë, nuk ka qeveri (aq më tepër një qeveri të shpartalluar dhe plotësisht të korruptuar si kjo e jona) që të rrijë në pushtet dhe të pengojë opozitën të fitojë zgjedhjet.
Në përmbledhjen me ese dhe artikuj “Përgjegjësi dhe Gjykim”, në të cilën flitet gjerësisht për mënyrën se si bëhet politika, për llojin e lidershipit politik dhe për llojin e qeverisjes, Hannah Arendt thotë se një parti apo një qeverisje bie në krizë të thellë kur ajo humbet aftësinë për gjykim moral. Një parti ose një qeverisje humbet aftësinë për gjykim moral kur askush nuk guxon të kritikojë liderin, askush nuk guxon të shohë përgjegjësi tek lideri apo, më keq, kur askush nuk mund të mendojë se lideri gabon.
Partia Demokratike e Shqipërisë këtu e ka krizën. Ajo ka humbur kapacitetin për gjykim moral, ajo nuk mund të sillet më moralisht, ajo nuk ka fuqinë të shohë se lideri dhe lidershipi i saj mund të jenë gabim, mund të kritikohen, mund të shihen si problemi. Në Partinë Demokratike të Shqipërisë mund të jetë kushdo problemi, mund të jetë gjithçka problem, por lideri kurrë. Zgjedhjet janë humbur se i vjedh qeveria, populli nuk del në protestë se është apatik apo është i blerë apo është i frikësuar, organizimi çalon se fajin e ka Flamur Noka, komunikimi publik çalon se problem është Luçiano Boçi, degët janë të dobëta sepse kanë kryetarë servilë të Flamur Nokës apo i ka emëruar Flamur Noka sipas tekave të veta, kandidatët për deputetë nuk janë në nivelin e duhur fitues sepse i kanë caktuar Flamur Noka dhe Belind Këlliçi, marrëdhëniet ndërkombëtare janë keq sepse burokracia e partisë e emëruar nga Flamuri nuk punon etj.
Kjo është një teknikë shumë e njohur në historinë politike të botës, por edhe tonën. Në regjimin stalinist në Bashkimin Sovjetik, dështimet ekonomike, uria ose problemet e kolektivizimit u shpjeguan si rezultat i “sabotatorëve”, “kulakëve” ose zyrtarëve lokalë që kishin devijuar nga vija e Partisë. Vetë Stalini paraqitej si ai që zbulonte dhe ndëshkonte fajtorët. Në Kinën e Mao Ce Dunit, pas katastrofës së Hapit të Madh Përpara, ku vdiqën miliona njerëz nga uria, përgjegjësia iu faturua shpesh kuadrove lokalë që gjoja kishin falsifikuar statistikat ose kishin zbatuar gabim direktivat. Ideja bazë nuk vihej në diskutim. Nuk po përmend Enver Hoxhën apo raste të pafundme kudo në botë.
Partia ka vetëm një problem, vetëm një. Ky problem është mungesa totale e kapacitetit të saj për të bërë gjykime morale, sepse ajo ka humbur plotësisht kapacitetin për të kërkuar përgjegjësi tek lideri i saj, por në mënyrë të pamoralshme përpiqet t’i gjejë shkaqet tek përgjegjësitë e njerëzve poshtë. Sigurisht që Partia Demokratike natë e ditë bën deklarata morale, denoncon korrupsionin, flet për ndershmërinë në politikë, flet për braktisjen që i ka bërë qeveria njerëzve, hallexhinjve, flet për vuajtjet në spitale apo zyrat e shtetit, por asnjë nga këto nuk është gjykim moral; përkundrazi, është gjykim jomoral. Këto janë denoncime për qëllime të jetës së brendshme të partisë, në mënyrë që partia të sillet dhe të portretizohet si opozitë, por ajo kurrë nuk e fiton dot besimin e njerëzve. Kur Hannah Arendt flet për gjykim moral, ajo kërkon të thotë që një parti apo një qeverisje ka autoritet moral ta bëjë një gjykim të tillë.
Kësisoj, edhe shtimi i numrit të nënkryetarëve, shtimi i numrit të sekretarëve duke e bërë më të madh edhe se sa Partia Komuniste Kineze (e cila ka 100 milionë anëtarë dhe 5.3 milionë organizata. Partia Komuniste Kineze ka një sekretar të përgjithshëm dhe gjashtë sekretarë të tjerë), edhe futja e të rinjve, edhe përfshirja e diasporës janë truke të kota, pa asnjë vlerë.
