Nga Ben Andoni
Gjëja që është përsëritur më turpshëm në 26 vitet shqiptare të demokracisë është takimi i sforcuar i liderave shqiptarë, që zakonisht bëhet të largohet vëmendja nga problemet reale të vendit. Vite më parë, mezi pritej që opozita të takonte pozitën e atëhershme, që vota e zgjedhjeve të fundit e ka rikthyer në pushtet. Asokohe, ndarjet prej vitit 1997 ishin kaq të frikshme, saqë kur ish-kryeministri i vendit Pandeli Majko i thoshte Berishës se jemi afër një katastrofe humane, duke parashikuar ardhjen e kosovarëve, tjetri e ndiqte krejt si i huaj. Njësoj me takimin butaforik Nano-Berisha, që ndodhi në një media kombëtare dhe po ashtu po ndodh edhe tani me dy krerët de jure të vendit.
Takimi Rama-Basha, i shumëpërfolur prej vitesh, në vend të ndodhte për zgjedhjet, parashikohet në një moment, kur të dy palët janë larguar skajshmërisht me njëra-tjetrën. Reforma në Drejtësi, që përbën prioritet për njërën palë, nuk është më e tillë për PD-në qoftë edhe zyrtarisht. Ligji i Dekriminalizimit që po nxjerr zbuluar njerëzit e të dy partive, në vend t’u ulë kokat krerëve prej zgjedhjeve të tyre, po i bën që paradoksalisht ta shfrytëzojnë pa turp për një status quo të pasens. Ku kushtet e dobëta ekonomike dhe ecuria e pritshme e premtuar është shumë larg asaj të parashikuarës, prej qeverisë socialiste.
Çfarëdoqoftë diskutimi i të hënës, të dy liderët kryesorë të vendit tashmë pothuaj nuk kanë më asgjë në dorë. Lulzim Basha është thjesht një kryetar në detyrë i PD-së, i pambështetur edhe nga vetë njerëzit e tij, kurse Edi Rama në vështirësi të pafundme morale prej emrave të inkriminuar, që janë dalë nga selia e tij dhe mbi të gjitha fshirja e një shprese të përmirësimit ekonomik, që e propozoi me të madhe në fillim të mandatit të vet.
Ndaj të dy partitë dhe përfaqësuesit e tyre luftën më të madhe e kanë jo në sitet partiake por e kanë zhvendosur në rrjetet sociale të mbushura me ditirambe për krerët dhe ofendimet e palës tjetër. Kështu që takimi i Bashës dhe Ramës do ketë vlerë thjesht historik për interesat e të dy krerëve.
Humbja e demokracisë së brendshme në të dy partitë respektive, që është parë me sistemin e zgjedhjeve brenda, shtuar me shfaqjet patetike të veprimeve dhe urdhrave, tejet të centralizuara, tregojnë se liderat politikë sillen më shumë si krerë klanesh sesa kryetarë alternativash politike.
“Nëse doni të ecë Shqipëria, zhdukini këta të dy”, apelonte në kohën e vet Princ Vidi, duke iu referuar Ismail Qemalit dhe Esat Pashës, një qëllim që nuk ia arriti dhe Shqipëria mbeti peng i tyre derisa u shndërrua në një vend ku nuk mbeti forcë ushtarake ballkanike dhe evropiane pa ardhur.
Larg në vite, por jo në ide, duket se historia u përsërit në kohën e Zogut me Nolin, u stacionua prej dhunës politike të Enverit për të na kthyer sërish në ndarjen e frikshme, që duket aq klanore, sot, ku dy klane luftojnë për hegjemoni me retorikë boshe, duke shfrytëzuar varfërinë skajore të njerëzve dhe të ardhmen e pashpresë, që po kthehet në makth për qindra e qindra familje shqiptare, të cilat nuk shohin më dritë në fund të tunelit. Ndaj, s’mund të pritet gjë, edhe tani me këtë takim të shumëpërfolur, përveç një fotografie të rastit dhe batutat e studiuara mirë të dy krerëve hazërxhevap dhe folklorikë të politikës shqiptare.
