Eposi i napolitanit Che Guevara, i cili, si tregtar peshku, u bë udhërrëfyesi i revoltës napolitane të vitit 1647. Deri në çmenduri dhe vdekje nga duart e njerëzve që ai besonte se ishin miq.
Ai nuk pinte puro, nuk ishte argjentinas dhe aq më pak i diplomuar, por ne mund ta konsideronim njëlloj si Che Guevara-n e napolitanëve.
Ashtu si revolucionari i famshëm, në fakt, Masaniello arriti të rriste njerëzit falë karizmës së tij, ashtu si Che u tradhtua nga vetë njerëzit që ai besonte dhe, gjithmonë si ai, u bë një mit për pasardhësit…
…Një i ri me shpirt pasionant dhe karakter të zjarrtë, Tommaso Aniello d’Amalfi, i njohur më mirë si Masaniello, lindi në Napoli në vitin 1620, në një shtëpi jo shumë larg sheshit shumë të njohur të tregut.
I VARFER DHE I MJAFTUESHEM
Shumica e 350,000 napolitanëve të asaj kohe ishin një masë e të shpërngulurve, të varfëruar nga taksat, të margjinalizuar nga çdo detyrë publike dhe ishin viktima të një sistemi qeverisjeje të bazuar në zhgënjimin e shtatë kastave fisnike të atëhershme: princër, dukë, markezë, konte, baronë, patricë dhe zotërinj.
Nënkryetari që sundoi Napolin në emër të mbretit të Spanjës Filipi IV dominoi të gjithë. Masaniello, si gjithë të tjerët, e donte mbretin, por ai e gjeti gjendjen e popullit të tij të padrejtë.
Burimi i tij, përveç indinjatës, ishte një stallë peshku në sheshin e tregut dhe i fortë në shpirtin e tij ndezës, në moshën 27-vjeçare ai udhëhoqi revolucionin: ai u zhvillua më 7 korrik 1647.
Atë mëngjes mbërritën kopshtarët me karrocën e tyre dhe ata nuk pranoi të paguante gabelën e re të sapo prezantuar nga Duka i Arcos.
NE MBËSHTETIM REVOLTËN
Pasuan britma, goditje dhe kërcënime. Për të qetësuar shpirtrat u thirr një përfaqësues (i korruptuar) i popullit dhe u ra në krah të taksambledhësve. Dhe ishte fillimi i revoltës.
Në thirrjen “Rroftë mbreti i Spanjës, mora qeveria e keqe” u sulmuan pallatet fisnike dhe ato të taksave. Burgjet e boshatisura u mbushën nga gratë dhe fëmijët e dukave dhe kontëve.
Dhuna vazhdoi për ditë të tëra dhe Masaniello u emërua “kapiten i përgjithshëm i popullit napolitan më besnik”.
PROFESIONI, SHEF
Legjenda thotë se ai e ka pjekur zemërimin e tij si drejtues gjatë qëndrimeve në burg të fituara me punën e tij të dytë si kontrabandist.
Në qelinë e tij u vu në kontakt nëpërmjet një shoku me agjitatorin politik Giulio Genoino, mendjen e vërtetë të revolucionit: njeriun që i dha parullat dhe objektivat politike të revoltës.
Falë karizmës së tij dhe gabit të tij, Masaniello arriti të vendosej deri në atë pikë sa që pushteti u detyrua të merrej vesh me të: udhëheqësi madje shkoi aq larg sa të vendoste veton ndaj urdhrave të dhëna nga mëkëmbësi i Napolit dhe të pritej në pallati me bujë të madhe.së bashku me gruan e tij Bernardinën.
UNË JAM I ÇMENDUR
Megjithatë diçka nuk shkonte. I fiksuar me idenë e një komploti kundër tij, Masaniello filloi të humbiste kontrollin e veprimeve të tij. Ai pothuajse nuk flinte më, hëngri pak dhe pinte shumë, duke përfunduar duke kryer veprime të palogjikshme dhe duke urdhëruar ekzekutime të përmbledhura të kundërshtarëve të tij.
Disa historianë sot argumentojnë se ai mund të kishte vuajtur nga çrregullimi bipolar.
I çmendur apo jo, fakti është se Masaniello nuk gaboi për komplotin. Revolucionari vdiq më 16 korrik me pesë gafa të shkaktuara me miratimin e “mikut” të tij Genoino, i shqetësuar për pozicionet e tij gjithnjë e më radikale (dhe u shpërblye me një rritje të karrierës në barin napolitan).
Trupi i tij i prerë më pas u tërhoq zvarrë nëpër rrugët e qytetit dhe u hodh në plehra.
Si një hero, megjithatë, ai hyri menjëherë në mit dhe trupi i tij madje u bë objekt i një forme nderimi fetar nga gratë e kohës që e thërrisnin atë si një shpengues.
Burimi: focus.it
