Nga Pjetër Logoreci
Me sa më kujtohet ka kenë vjeti 1980, …ndoshta ‘81, ditë terrori, kur mund të “ndodhte gjithçka”: …kur mund të delshe nadje në punë, por të mos ktheheshe në darkë e, familjes t’i kriste në derë Operativi Sigurimit të Shtetit e polici i lagjes, me lajmrue se djali asht arrestue si armik…, kur kojshija sigurims të përgjonte “hymje daljet” e bisedat që ja mundsonte dyshemja me dërrasë e “muret” da’ me fibër, …kur ‘Zanin e Amerikës’, Radio Londrën e Radio Vatikanin’ i ndijshim të mshehun nën jorgan o batanije…., pra, kur pushteti i të kuqve ishte ma agresiv se kurrë.
Banojshim në nji ngrehinë që kishte kenë stallë bagëtish e familjes Ndoc Xhuxhës te “Arra Madhe”… e përballë, në nji si oborr, ku lajshim e ndejshim teshat, kishte dy ditë që ulej nji i moshuem me pamje të vuejtun. I ndrojtun, i lodhun ma shumë prej halleve se prej vjetve, i krrusun, e kryet e mbluem me flokë të bardhë të dendun, që i jepshin pamje fisnikut.
Mbasi varte në pemë xhaketën e vjetrueme dokut (si xhaketë burgu), xente vend në nji qoshe tuj i dhanë kurrizin kalimtarëve, mos me ra në sy, nxirrte prej shtrajcet vaktin e mesditës të pshtjellun në nji facoletë, bante kryq e fillonte me hanger çka kish marrë prej shpijet.
Të mjerin, komunalja e kishte sjellë punëtorë krahut me pastrue kanalet e rrugës. Punonte me kazmë e lopatë pa ndërpre tuj u ndalë veç me fshi djersen në fytyrën e rreshkun prej diellit përvëlues e pluhnin e makinave, që i kalojshin pa pushim përbri.
Tanë kohen më sillej në krye fytyra e tij, si e njoftun, por s’muejshe me e përcaktue se kush ishte e ku e kishe pa, derisa e pashë tuj u përshëndetë me tim atë i cili ma zgjidhi enigmën.
– “Kush asht ai burrë…, – e pyeta, – më duket si ftyrë e njoftun”?
– “Ti e njeh, i ke kenë edhe n’shpi”, ….m’u përgjigj aj, tuj m’shtue kuriozitetin.
– “Asht prifti, vllau i Dedës që punon me mue…, ti ke shok t’nipin, atë qe i bjen kitarës…! Ka dalë prej burgut, e si duket e kanë çu punëtorë n’Komunale.…”!
– “Dhe vazhdojnë me e ‘denue’ tuj e qitë n’rrugë me pastrue kanalet, me qëllim me e turpnue ndër njerz qi e njohin”, … ja ktheva i ndezun prej zemërimit rinor.
– “Mos u shkangullo, njeriu sa ka jetën ka shpresën, besoj se ka me ardhë ndoj ditë e bardhë edhe për ne, se nuk i kena ba gja askujt e, kena jetue gjithmonë me faqe të bardhë. Mandej ti je tuj e provue vetë n’kurriz tand,- …m’kujtoj im atë, – …s’të lanë me shkue na s’të lanë me shkue na asnji shkollë tjetër përveç gjimnazit, të paktën në nji shkollë zanatit, se për universitet s’bahet fjalë”.
Personazhi i vuejtun i kujtimit tem ishte Dom Ernest Simoni Troshani, i cili u ba për mue shembull se si duhet me durue e përballue situatat e vështira të jetës.
Çka ndodhi ma vonë me Ernestin, jena dëshmitarë dhe e dimë të gjithë, që Vatikani e ngriti n’statusin ma t’naltë për nji klerik, tuj e ba ‘Kardinal Ernest Troshani’, ktë prelat që vuejti për 18 vjet mundimet e Krishtit n’burgjet e diktaturës, por që mbet gjithnji shëmbëlltyrë e mirësisë, besimit n’Zot, qëndresës e sakrificës./ Memorie.al
