Nga Mero Baze
Nën tensionin e pritshëm të prishjes së shtëpive të fundit, që po bllokojnë projektin e Unazës së Madhe në Kryeqytet, duket se shumë shigjeta helmuese janë drejtuar nga Lulzim Basha, për mosreagimin e tij. Dhe kjo kryesisht nga mbështetës verbal të opozitës, nga ata që tentojnë të influencojnë në rrjete sociale, nga karrige zyrash, apo qoshe kafenesh.
Në të vërtet sot nuk është dita të shpallet ndonjë fajtor. Faji I asaj që ka ndodhur në Unazë të Madhe, nuk qëndron tek reagimi I sotëm, cilido që të jetë ai, por tek mos reagimi I viteve të shkuara, kur ne I lamë të gjithë ata fatkeqë të ndërtonin, aty ku ishte e qartë se nuk duhet të ndërtohej. Dhe këtë nuk e ka bërë vetëm partia që ka trashëguar Lulzim Basha, por dhe partia që ka trashëguar Edi Rama.
Ai është një krim I kryer në dekada, është një tmerr pa fund I zaptimit, mungesës së vizionit për urbanizimin e qytetit, shkeljes flagrante të njollës së vizatuar të Unazës qysh në fund të viteve ‘80, etj.
Nuk po hyj më tej tek problem e pronës, zaptimit të tokës së pronarëve dhe plagëve të tjera sociale që ka hapur.
Sot është vërtet fundi I tmerrshëm I këtij fenomni, që i jep fund tmerrit pa fund të 30 viteve. Por nuk është dita të linçohet Lulzim Basha, pse nuk e ndal dot këtë vendim.
Ajo për të cilën duhet fajësuar Lulzim Basha, është se në mungesë të aftësive për të prodhuar opozitë reale, kapet pas çdo kauze sociale banale, që të ndihet gjallë.
Protesta e Unazës së Madhe nisur një vitë më parë, nuk u përkah nga Lulzim Basha, si një kauzë që ai mendon se ishte e drejtë, por si një kauzë që shpresonte se mund ta nxirrte nga gropa ku kishë rënë.
Ai shpresoi se dhuna e ca tipave tek Unaza e Madhe do ishte një shkëndijë për dhunë kombëtare, për revolucion, për jelekverdhë, për marrëzira të tjera, gjysma marksiste e gjysma fashiste, që ai shpresonte se do ta bënin të ndjehej gjallë.
Projekti shpronësimit të Unazës së Madhe është projekt I çdo qeverie shqiptare, përfshi dhe I Lulzim Bashës, kur ishte kryetar bashkie.
Sot, ai thjeshtë e ka parë se flaka e Uanzës së Madhe nuk ngrohu zemrat e shqiptarëve për luftë, por rriti nervozizmin e tyre ndaj bllokimit të një projekti që po e kthen Tiranën në një ferrë të pajetueshëm. Ai sot mund të fajësohet pse rriti pritshmërinë e tyre, pse i gënjeu, pse I veshi me jelekë të verdhë, për tu dukur si revolucionarë francezë, por jo pse nuk I ndali fadromat. Nuk mund të ndal, as ai, askush tjetër, një akt I cili ka interes themelor publik, pasi ka të bëj me mbijetesën e një kryeqyteti që po I zihet fryma nga trafiku.
Lulzim Basha duhet fajësuar për atë që ka bërë, jo për atë që nuk bën dot sot. Asgjë nuk bën dot sot dhe nuk është faji I tij.
Ajo protestë nuk zgjoi zemërim popullor për projektin, por më shumë zemërim ndaj protestuesve. Ata u përdorën si kamikazë nga partia e Lulzim Bashës me shpresë se do të ndiznin shkëndijat e një lufte. Asgjë nuk ndodhi dhe sot nga hiri I godinave të prishura, ne duhet të reflektojmë, për më shumë barazi dhe drejtësi për ata njerëz ndaj të cilëve janë përdorur kritere të ndryshme shpërblimi dhe për të qenë të gjithë të barabartë para ligjit, por jo të vajtojmë pse dështoi revolucioni që Basha shpresonte. Sot duhet të relfektojmë për tentativat e korrupsionit, apo keqpërdrimin që I bëhet projekteve të tilla me rëndësi të jashtzakonshme nga oligarkë të lidhur me pushtetin për interesa të tyre, por jo pse ka fituar ndërtuesi mik me Lulin, lotin më të vogël.
Tirana nuk mund të ngelet peng i një grupi të gatshëm histerikësh që bëjnë si protestues, edhe tek Teatri, edhe tek Unaza, edhe tek parku, edhe tek molotvët e parlamentit, ata të cilët bëjnë edhe si ekologjistë, edhe sulmojnë parqet e fëmijëve, edhe si adhurues biçikletash, edhe si përkrahës së rrumpallës që prodhon trafik. Ata janë një grup gjobaxhinjsh shetitës, që mendojnë se duke vjedhur çdo kauzë sociale si protestues, siç vidhnin dje si ish drejtora, bëhen të rëndësishëm. Në fakt ata po bëhen varri I çdo proteste.
Kauza e Unazës së Madhe , nuk është kauzë politike, por politikë e sforcuar për të prodhuar një kuazë. Sforcimi prodhoi më në fund, dështimin e saj dhe një leksion të hidhur për të gjithë ata që duan të nxjerrin gështenjat nga zjarri me duartë e hallexhinjëve.
Për këtë po, mund ta shani Luzlim Bashën. Jo se sot u çua prap vonë nga gjumi. Mirë bëri . Ditë shiu është.
