Nga Skënder Minxhozi/
Ishte diçka e pazakontë, të shihje sesi një duartrokitje kortezie ndaj një delegacioni të huaj, të pasohej nga një shpërthim dhune verbale dhe fizike, si ai që pamë të enjten e fundit në Kuvendin e Shqipërisë. Menjëherë pasi drejtuesja e seancës njoftoi se në lozha ndodhej një delegacion i Asamblesë Kombëtare franceze, deputetët e opozitës ju vërsulën ministrit të shëndetësisë, i cili s’po bënte asgjë tjetër, veçse të merrte fjalën në seancë. Beqaj u tentua të qëllohej nga kolegu i tij Paloka dhe kjo solli ndërprerjen e seancës. Natyrisht, edhe largimin e menjëhershëm të miqve të huaj.
Episodi i dhunës ndaj ministrit u lexua politikisht nga shumica. Intepretimi i deputetit Balla se dhuna ndaj Beqajt ka lidhje të drejtpërdrejtë me tentativën për të hedhur në erë normalitetin e seancës, me qëllim që të pengohet hapja e negociatave në dhjetor, mund të jetë një interpretim i sforcuar që i shkon për shtat asaj atmosfere të nxehtë të krijuar nga debatet. Dihet që të enjtet janë momenti i shpërthimit të pakontrolluar të gjuhës dhe muskujve të politikës shqiptare.
Vetëm se në një rrafsh më të gjerë, në aspektin e klimës politike që ka sjellë faza finale e vendimmarrjes për hapjen e negociatave për anëtarësimin e Shqipërisë, duket lehtësisht e lexueshme tendenca e opozitës për t’u bërë më agresive dhe e ashpër në javët e fundit. Sapo mediat nxorrën lajmin se gjatë vizitës së fundit të nëntorit në Gjermani, Kancelarja Merkel do t’i jepte Edi Ramës lajmin e hapjes së negociatave, reagimi i Bashës dhe Berishës ishte: protesta masive, rrëzim i qeverisë! Ky pozicionim u pa edhe në komitetin e përbashkët BE-Shqipëri, ku parlamentarët e opozitës (një pjesë e tyre), dolën hapur kundër rekomandimit për hapjen e negociatave.
Prej javësh opozita ka mprehur gjuhën dhe rënduar kërcënimet. Megjithëse e di që vazhdon të jetë e paaftë për të krijuar gjithë kaosin që premton në letër. Idea është në fakt tjeterkund: po kërkohet të ngulitet në trutë e atyre që lexojnë dhe dëgjojnë, shqiptarë ose të huaj, që ky vend bëhet gati për trazira, e jo për negociata. Ky është faktikisht grushti i vërtetë që po i jepet hapjes së negociatave.
Marrëdhëniet kontraktuale me Europën e Bashkuar kanë qenë gjithnjë një “plaçkë” sherri për politikën shqiptare. Afrimi i zgjedhjeve të vitit të ardhshëm dhe mundësia konkrete e njoftimit të hapjes së negociatave në dhjetor nga Këshilli Europian, kanë nxjerrë në pah llogari të vjetra dhe të reja, të cilat lidhen me destabilizimin dhe rrëzimin e qeverisë.
Bllokimi de facto i reformës nëpër ingranazhet e gjykatave, kërcënimet se me Edi Ramën nuk shkohet në zgjedhje apo fjalët e përhapura për një marrëveshje të re fluide me Metën për një qeveri teknike, përtej dëshirës për të rrëzuar këtë shumicë parlamentare, pasqyrojnë edhe mesazhin e “thartë” që opozita kërkon t’i japë Brukselit: ky vend është në kaos, këtu nuk ka dialog politik por ka vetëm kanabis, nuk ka bashkëpunim mes palëve dhe as vullnet për të rënë dakord për çfarëdo reforme dhe procesi transformues. Me fjalë të varfëra, kjo vazhdon të mbetet një tokë e djegur! Pra, edhe e paintegrueshme në Europën e Bashkuar, ku Merkel, Renzi apo ndonjë tjetër si ata, po planifikojnë të na fusin.
