Kjo është një nga shprehjet më të shpeshta që dëgjon rëndom në Shqipëri.
Por a ishim vërtet të lumtur, kur ishim të varfër?
Fotot e mëposhtme na sjellin një panoramë të asaj se çfarë ishim, ndërsa se si ndiheshim, është e vështira ta shpjegosh.
Kjo është një nga shprehjet më të shpeshta që dëgjon rëndom në Shqipëri.
Por a ishim vërtet të lumtur, kur ishim të varfër?
Fotot e mëposhtme na sjellin një panoramë të asaj se çfarë ishim, ndërsa se si ndiheshim, është e vështira ta shpjegosh.
Ka disa parametra për të matur lumturinë. E para gjë është stresi. Atëherë nuk them se nuk kishte stres, por ishte stres i papërfillshëm në lidhje me këtë sot. Stresi rritet kur pasiguria është e lartë. Dhe atëherë ishte pothuaj çdo gjë e siguruar për një individ. Mirë apo keq është për t’u diskutuar, por ishin të siguruara që në fillimet e jetës. Çerdhja, kopshti, shkolla dhe puna. Të gjitha falas, pa as më të voglin shpenzim. Pa futur dhe shëndetësinë, që për hir të së vërtetës ka qenë falas, por edhe efikase. Kishte ambulancë me mjek dhe infermier në fshatin më të thellë. Dhe kjo ul probabilitetin për vdekje. Puna ishte e sigurtë. Dhe nuk kishte diferenca sociale të mëdha. Ose të paktën ishin deri diku diferenca të “drejta” deri diku sepse vlerësoheshin mësues, mjekë pedagogë, akdamikë dhe artistë. Sot vlerësohet më shumë ai që ka para më shumë dhe dihet cili ka para më shumë. Asnjë nga ato shtresa që përmenda më lart. Sot përveç ushqimit me bollëk (jo më cilësor se atëherë), nuk ka asgjë tjetër më mirë.