Nga Ardit Rada
Kreu demokrat ka ripërsëritur sot kërkesën për një qeveri teknike, që sipas tij do ta çonte vendin në zgjedhje të sigurta dhe që do të garantonte votën e shqiptarëve. Pas përfundimit të betejës parlamentare për Reformën në Drejtësi, duket se PD ka gjetur një tjetër kauzë stinore për ta bërë atë pjesë të retorikës politike dhe për të mbajtur pozicionin e saj politik të varfër si një pozicion opozitar.
Fill pas miratimit të Reformës, Lulzim Basha ka artikuluar shpesh falenderimin për Ilir Metën si personin kyç që arriti t’u sigurojë palëve konsensus. Një qytetar që i ndjek zhvillimet politike në vend do ta gjente të tepërt falenderimin për Metën për faktin se ky i fundit po falenderohet në çdo intervistë të Bashës dhe në çdo dalje publike të tij, vend e pa vend. Shumëkush e ka interpretuar këtë si një flirt në distancë mes PD dhe LSI, apo një provokim të opozitës që kërkon doemos përçarjen e koalicionit të majtë.
Në fakt, ishte pikërisht PD që nuk e shihte miratimin e Reformës në Drejtësi si mundësi për bashkëpunim, por si një test brenda mazhorancës që do të pasohej më pas me mocione besimi e mosbesimi në Kuvend. Është e tepërt të përmendet trysnia nën të cilën u miratua Reforma dhe vullneti i të huajve, por ajo që u duk qart ishte fakti se palët me pahir u detyruan t’i thonë ‘po’ një projekti kaq të rëndësishëm në jetën e shqiptarëve.
Në këtë ditë të nxhetë gushti, krahas kërcënimit për revolta popullore, Basha ka kërkuar para së gjithash konsesusin për qeveri teknike. Kjo kërkesë paraqitet prej tij si opsion për stabilitet para se të shkohet në revolta. Janë dy elementë që Ilir Meta i ka shumë për zemër; stabiliteti dhe konsensusi. Të paktën, kur LSI nisi bashkëqeverisja me PD në vitin 2009 e paraqit vendimin e saj si një ‘sakrificë’ në emër të stabilitetit. Po ashtu, kur LSI e braktisi qeverinë “Berisha” 3 muaj para zgjedhjeve të vitit 2013, nuk bëri asnjë përpjekje për ta çuar vendin në votime me qeveri teknike.
Sot, partitët e Bashës dhe të Metës po e paraqisin këtë të fundit si ‘magjistarin’ e konsensuseve edhe kur ai është i pamundur, dhe në tryeza nuk ka se për çfarë të bihet më në ujdi. Nëse Basha po ia kërkon Metës një konsesus të dytë për ta çuar vendin në zgjedhje me qeveri teknike, kjo nuk përbën asnjë habi. Nëse kreu i LSI ia ka premtuar një konsesus të tillë, kjo do të ishte akoma edhe më pak e papritur. Thjeshtë politika e flirteve me konferenca për shtyp dhe falenderime deri në mirënjohje kombëtare duhet të marrin fund. Të paktën në emër të stabilitetit!
