Erjon! Kuptoje mjerimin edhe nga pensionistët
Nga Ben Andoni/
Kanë ndërtuar Shqipërinë dhe kanë besuar ashtu si ne, në këtë kohë, që në të ardhmen do të bëhet më mirë. Por, pak gjëra kanë ndryshuar. Kurse ata, thjesht kanë zëvendësuar ata para tyre, duke u zenë vendin në radhën e gjatë të pritjes së pensionit mujor. Aty mund të meditojnë por edhe kthjellohen që e ardhmja është e zymtë, kurse shpërblimi i punës së dhjetëra viteve gati qesharak. Të paktën për shumicën e tyre, është shumë pak. Jo më kot, pensioni i indeksuar dhe fare pak i shtuar, e bën çdo pensionist të mallkojë kohën e daljes në pension. Por, edhe kjo s’mjafton, kur kujton mënyrën sesi e marrin pensionin dhe sesi u shërbehet. Rrinë me orë të tëra, në vende aspak të përshtatshme dhe shpesh të shoqëruar nga të afërm.
Aty qëndrojnë stoikë, nën diellin e korrikut dhe gushtit, por edhe në të ftohtin e dhjetorit dhe janarit. Janë bërë shkrime, vëzhgime, por situata mbetet e njëjtë. Imazhi ynë vjen këtë fillimjavë në një prej qendrave të pensioneve, pranë shkollës “Edith Durham”. Dhjetëra prej tyre janë duke pritur vonesën e ardhjes së parave, nën diellin përvëlues.
Nëse do të kuptosh respektin që një shtet ka për qytetarin e vet, kuptoje sesi sillet me paraardhësit, por edhe në shërbimet publike. Një ditë, do jemi ne në vend të atyre, dhe nëse do jetë sërish kështu, ky shtet i duhet të turpërohet.
Ndaj, në morinë e punëve, nuk ishte keq, që edhe kjo të shënohej në detyrat e shtëpisë së kryetarit të ri të Bashkisë së Tiranës, sepse nuk i duhet të abstragojë shumë për të parë se në çfarë gjendje janë shërbimet publike në qytetin tonë.
