Nga Alba Malltezi
Të na falin të gjithë shqiptarët për skizofreninë tonë mediatike në rastin e Parashqevi Simakut. Sidomos, që ende në 30 e ca vite të medias së lirë nuk kemi gjetur mënyrën e duhur, elegancën e duhur, taktin e duhur për të dhënë në publik një lajm të trishtuar, të vështirë. Ekzistojnë kode etike se si duhet të sillet një gazetar, por të gjithë i shkallmojmë e bëjmë sikur fajin e kanë rrjetet sociale që kanë kapërcyer çdo cak dhe na konkurrojnë. Gjejmë çdo lloj justifikimi për të shfajësuar veten dhe harrojmë se kultura e mirësjelljes, e respektit, e njerëzillëkut është e vetmja që duhet të gjejë vend mes nesh, në media, në politikë, në shoqëri, duke sjellë atë që duket se e kemi harruar ose degdisur diku pa kthim: Qytetarinë.
Por ndodh, që në brutalizmin e realitetit, të ngjarjeve dhe të rrethanave, kush dëshiron dhe kush ka sy, arrin të shohë. Dhe në intervistat gati Live mbi këngëtaren tonë të madhe, besoj se çdo nënë pa dhe njohu dhimbjen e një nëne për djalin e saj. “Po pres avokatin, – tha, ndërsa bashkëatdhetarja jonë i jepte një buzëkuq Dior për ta zbukuruar. Dhe me aq pak sa u pa, me aq pak sa tregojnë mes veprave të tyre “heroike” për ta shpëtuar, kuptohet se këngëtarja ka një plagë të madhe: Atë të humbjes së kontaktit me djalin e saj. Dhe nga ana tjetër, ne nuk dimë asgjë për djalin dhe gjysmën tjetër të familjes së saj. Ne të gjithë nuk dimë, nuk njohim asgjë. Prandaj nuk mund të gjykojmë. Duhet të lutemi e të presim që kush sot është afër saj të dijë të sillet me delikatesën dhe rëndësinë që kjo histori kërkon. Të jetë i vendosur si një kirurg, por po edhe aq delikat.
Është e qartë se dhimbja e një nëne për fëmijën e saj e kapërcen faktin e të qënit divë, e famshme, artiste, politikane, shkencëtare… Prandaj, pa e gjykuar, pa i kujtuar të shkuarën e saj të famshme apo jo, dhimbjet apo fitoret në rininë e Shqipërisë komuniste, pa ia rënditur e numëruar sot sikur duhet t’i paraqisim asaj faturën që nuk ja kemi dhënë as politbyrosë, të përpiqemi ta ndihmojmë në këtë plagë gjigande të saj e të kuptojmë se a është e mundur që një nënë të bashkohet me djalin që sot nuk e ka në krah?
