Nga Ben Andoni
Është bërë e lodhshme nga ana e opozitës dhe shumë e tejkaluar ideja për ikjen e kryeministrit Rama si kryeministër (Ka filluar zyrtarisht qysh në vitin 2017), por jo ulja në tryezë me të si lider i Partisë Socialiste! Këtu fillon dhe paradoksi i madh i lëvizjes së fundit të opozitës që artikulohet nën idenë e pastër të zgjedhjeve të ndershme dhe ngritjen e një standardi demokratik që duhet të jetë kanonik. Për një personazh si Edi Rama, i cili kryeson një parti gati me yes-men-a dhe që mund ta lëshojë kurdo lehtë poltronin në mënyrë që në vend të tij të jetë një kukull–kryetar nuk mund të përbëjë ndonjë ndryshim apo të jetë po i njëjti Rama që drejton Ekzekutivin. Jeta politike shqiptare i njeh paradokset dhe kjo është më e vogla ndër to në një kohë dhe lëvizje që përmban një mal me paradokse. Ku spikat kryesisht gjuha e përdorur dhe retorika e dy liderëve kryesore, mbushur me terma religjioni dhe bitisur me sloganet luftarakë. Përballë një kryeministër që sillet sikur nuk është kreu i Ekzekutivit, por si një njeri i zakonshëm, që tallet me kundërshtarët në stadium.
Në të gjithë këtë amulli me të çoroditurat janë pa asnjë dyshim dy partitë kryesore, ato që kanë bërë sistemin, por edhe nga ana tjetër diktojnë jetën politike të vendit. Partia Demokratike duket se është e perçinosur nga ana e kryetarit Basha, që megjithë turbulencat që ka sjellë në struktura, e drejton në çdo hallkë këtë formacion; Partia Socialiste është e betonizuar nga ana e kryetarit aktual Edi Rama, i cili e trajton këtë parti si një domen krejtësisht të vetin dhe të patjetërsueshëm me të cilën mund të bëjë gjithçka. Në të dy partitë, kuptohet diçka më shumë te opozita zërat e kundërt kanë qenë më të mëdhenj sepse kjo parti është pa pushtet, kurse te PS-ja oponenca më e madhe bëhet thjesht me ndonjë artikulim pak më ndryshe dhe ndonjë prononcim “strange” në Facebook. Partia Socialiste ka humbur shumë nga personaliteti i saj dhe duket krejtësisht nën diktatin e Ramës që i ka imponuar të gjithë filozofinë e vet, por edhe e ka mbyllur ndaj mendimit ndryshe. Rezultati: një parti gati amorfe. Ka ardhur koha dhe në këtë rast tronditje dhe në bjerrje të pushtetit të Ekzekutivit që do përcillet dhe në parti dhe në fakt po reflektohet pak nga pak, atëherë realisht këtij organizimi i duhet një figurë alternative që të drejtojë tranzicionet dhe ekuilibrat e nevojshme.
Me zhvillimet e fundit dhe me kultin që ka ngritur Rama në parti por qoftë dhe me mungesën totale të zërave kundër, duket se PS-ka krizë të madhe demokracie, që paçka si ia vënë emrat socialistët, do të duket në momentet që kriza të hapi derën dhe të shfaqet e gjitha. Por ende pa e hapur derën kriza, atëherë partia duhet të jetë e përgatitur të përcjellë dhe imazhin e drejtuesve alternativë, pikërisht atyre që mund të përcjellin ndryshmet të cilat nuk do të mungojnë edhe në PS. Nuk ka rëndësi sot apo nesër, Partia Socialiste duhet të mendojë për njeriun që do të mbajë trashëgiminë e madhe të kësaj partie, por edhe besimin e njerëzve në këtë formacion. I pari, vetë lideri i partisë Edi Rama, duhet të jetë i interesuar për këtë alternativë, nëse vërtetë e vlerëson PS-në. (Javanews)
