Nga Ben Andoni
Mund të bëhen analiza pa fund dhe ‘dihet’ se të gjitha të çojnë në përfundimin se Blushi nuk ia doli dot, që të fuste një standart në PS, atë të zgjedhjeve normale në parti, përveç kritikave të arsyeshme që bëri gjatë të gjithë kohës për shkëputjen dhe thellimin e hendekut të madh të partisë së tij me bazën. Por, është mirë që po dëgjojmë një zë ndryshe në korin e partisë në fuqi, që tashmë është kthyer më shumë në një trup propagandistik.
Edhe për një gjë ia ka vlejtuar më shumë se çdo gjë rezistenca e Blushit, pasi e ka shkundur disi kryeministrin, edhe pse këtij të fundit as i bën përshtypje, duke i treguar se: Shqipëria e vitit 2015 nuk është në lulëzim dhe vendi, s’mund të jetë shembull ballkanik, siç po mësohen të na e paraqesin shpesh vartësit e tij.
Papunësia e rritur, varfëria, padrejtësia e administratës, emigracioni që po merr përmasa të frikshme dhe krimi e kanë shtrënguar aq fort vendin, saqë Blushi ia vlen të dëgjohet qoftë edhe duke tundur thjesht kokën.
Por në ditët e fundit, asnjë nga njerëzit e PS-së nuk e përkrahu ngaqë me sa duket është më mirë të jesh me Ramën, që është i plotfuqishëm sesa me Blushin, që shkruan vetëm libra dhe flet. Kjo i tregoi dhe njëherë elektoratit të majtë sesa larg janë tashmë të zgjedhurit e vet, kur ngjiten në pushtet.
Një përvojë e tillë e kemi të trashëguar edhe nga PD-ja, jo shumë larg në kohë, kur fliste vetëm Berisha dhe të tjerët mbanin shënime ose dëgjonin pafolur duke aprovuar dhe dihet sesi kjo parti është katandisur sot, në nivelet më të turpshme të pas viteve ’90.
Ndaj, qoftë edhe për këtë kujtesë të fundit, ia vlen të dëgjohet Blushi, që e ngre zërin edhe pse është i vetëm në një formacion, që tashmë është krejt i diktuar nga forca dhe logjika e Ramës.
