Nga Carlo Bollino
Ndërsa na ndajnë dy muaj nga zgjedhjet e 18 qershorit, kryetari i Partisë Demokratike Lulzim Basha këmbëngul në vendimin e tij për të mos marrë pjesë në zgjedhjet parlamentare, me pretendimin se trafikantët e kanabisit janë të gatshëm të manipulojnë rezultatin e votimeve për të favorizuar qeverinë në detyrë dhe, në mënyrë specifike, kryeministrin Edi Rama.
Për të shmangur këtë rrezik, Basha pretendon krijimin e një qeverie teknike me një tjetër kryeministër, si kusht për të marrë pjesë në zgjedhje. Kushti (që nuk ka precedent në demokracitë evropiane dhe që i lë pa gojë vëzhguesit ndërkombëtarë, sa herë që bëhen përpjekje për t’ua shpjeguar) nuk ka gjetur deri tani as më të voglën mbështetje politike jashtë çadrës.
Asnjë diplomat i akredituar në Tiranë dhe asnjë lider politik i huaj (duke filluar nga Partia Popullore Evropiane, pjesë e së cilës është PD) nuk i ka shprehur Lulzim Bashës asnjë formë dakordësie. Megjithëse të gjithë janë të një mendjeje në dëshirën për të parë zgjedhje të lira e demokratike, luftë kundër korrupsionit dhe trafikut të drogës, asnjë nuk beson se bojkoti, i zgjedhur nga Basha dhe Berisha, është metoda e drejtë e luftës.
Shumë pyesin veten, ndër të tjera, se si është e mundur që Partia Demokratike, e cila mori pjesë pa hezitim në zgjedhjet e 29 qershorit 1997 kur situata e dhunës së shpërthyer në vend, që u mori jetën rreth 3 mijë vetëve, e pengoi Berishën të bënte fushatë elektorale në 60% të territorit, refuzon sot të shkojë në zgjedhje, në një Shqipëri tashmë të paqësuar dhe të mbushur me turistë që vijnë nga e gjithë bota.
Basha e Berisha deri tani kanë treguar se janë krejtësisht indiferentë ndaj gjykimit të komunitetit ndërkombëtar, pa hezituar t’i përkufizojnë “të korruptuar dhe bashkëfajtorë” edhe shumë nga ambasadorët më të rëndësishëm, vetëm se nuk ndajnë të njejtin qendrim me PD.
Por çfarë mendojnë zgjedhësit e PD? Lidershipi i forcës më të rëndësishme të opozitës po merr, në fakt, një vendim me rëndësi historike, që rrezikon ta largojë përgjithnjë partinë nga skena politike e vendit, pa u konsultuar fare me bazën e saj. Me përjashtim të manifestimit të 18 shkurtit, kur zbritën në shesh rreth 20-30 mijë vetë, që nuk e dinin ende se ç’formë proteste kishin planifikuar Basha dhe Berisha, bojkoti i opozitës është bojkotuar – edhe ai – nga masat.
Nëse në Bukuresht, për javë të tëra, dhjetëra mijëra vetë qendruan në shesh, të vendosur për të kërkuar dorëheqjen e një qeverie të akuzuar se synonte të korruptonte magjistraturën, pak orë pas ngritjes së çadrës, në të kundërt, ne Tirane njerëzit u larguan nga bulevardi: mbeten ata 150 militantët që mblidhen çdo ditë në orare të caktuara për të dëgjuar të ulur në formë rrethi monologjet e Lulzim Bashës, i cili refuzon të reformojë drejtësinë e korruptuar, dhe që respektojnë thjesht turne qendrimi, duke iu bindur një urdhëri të partisë.
“Sot nuk mund të vi në transmetim sepse kam turnin të qendroj në çadër”, u justifikua një deputet i Partisë Demokratike, i ftuar të merrte pjesë në një debat televiziv. Po si e mendon Sovrani?
Pyetja se çfarë qendrimesh kanë zgjedhësit e Partisë Demokratike nuk është pa rëndësi. Një lider partie delegohet me përfaqësim nga baza e anëtarëve të saj, por mbi ç’bazë ka të drejtë të marrë një vendim që prek drejtpërsëdrejti të drejtën e votës së simpatizantëve, që janë shumë më tepër se sa anëtarët?
Kur, në vitin 2013, Lulzim Basha u zgjodh kryetar i Partisë Demokratike në vend të Sali Berishës, mori (duke përfshirë mashtrimet, për të cilat u akuzua nga rivali Sokol Olldashi) 80 për qind të votave në një konsultë “një anëtar, një votë”, në të cilën mori pjesë 40% e anëtarësisë së partisë.
E përkthyer kjo në numra, Basha u votua nga pak më shumë se 30 mijë anëtarë të PD, ndërkohë që shqiptarët të cilët votuan për Partinë Demokratike në 23 qershor ishin 528 mijë dhe kishin qenë më se 610 mijë në vitin 2009.
Me çfarë të drejte sot Lulzim Basha u mohon të paktën 500 mijë zgjedhësve të vetë partisë së tij të konfirmojnë (ose jo) votën e tyre kundër qeverisë?
Dhe me çfarë të drejte u mohon të gjithë zgjedhësve të mundshëm të rinj (duke përfshirë ata të rinj që do të marrin pjesë për herë të parë në zgjedhje) të shprehin mbështetjen e tyre për PD? Baza e PD i ka rrënjët e veta të thella në antikomunizmin dhe shumë pasues të Berishës vazhdojnë t’i qendrojnë besnikë, pasi shohin tek ai liderin i cili për herë të parë e hapi Shqipërinë ndaj pluralizmit.
Zgjedhësit e Partisë Demokratike në vitin 1991 sfiduan Sigurimin dhe policinë komuniste vetëm e vetëm që të shkonin në kutitë e votimit për herë të parë me shumë parti dhe, kur zbuluan se ishin mashtruar, mbushën sheshet, arritën një qeveri teknike dhe, pak muaj më pas, triumfuan në zgjedhjet e 1992-it.
A janë dakord mbështetësit e një force politike, që kanë luftuar dhe kanë sakrifikuar vetëm e vetëm që të votonin, me vendimin e partisë për të luftuar dhe për t’u kthyer të sakrifikohen, këtë herë për të mos votuar?
A janë gati zgjedhësit e PD të nëpërkëmbin, për herë të parë në 25 vjet demokraci, pjesëmarrjen në votimin pluralist?
Po sikur baza e PD të donte, në të kundërt, të luftonte, siç bëri më 1991, 1992 dhe madje edhe në 1997, për të dëshmuar se asnjë dhunë, asnjë korrupsion dhe asnjë forcë rivale nuk mund të jetë në gjendje të ndalojë aspiratën e tyre për liri e demokraci? Pra, me një fjalë, vullnetin e Sovranit? Dhe, ndoshta, të preferonin të protestonin vetëm më pas, kur dhe në rast se do të dëshmohej për vjedhje të votës?
Zgjedhësit e lirë të Shqipërisë (ata që besojnë në idealet dhe që nuk pranojnë t’ia shesin votën e tyre atij që i paguan më shumë) sa herë që shkojnë tek kutitë e votimit e bëjnë këtë për të përmbushur një detyrë qytetare dhe për të ndjekur një ëndërr.
Ne besojmë se shumica e zgjedhësve shqiptarë bëjnë pjesë në këtë kategori, që përfshin edhe një pjesë të madhe të më se 500 mijë zgjedhësve të PD. Dhe besojmë se, pikërisht për këtë, çdo lider, para se të vendosë t’u mohojë apo jo mbështetësve të tij të drejtën universale të votës, duhet të kishte detyrimin etik që të konsultohej me Sovranin.
Po Basha nuk mendon t’ua pengojë mundësinë për të votuar vetëm simpatizantëve të PD. Pretendimi i PD për të penguar edhe gjithë zgjedhësit e tjerë të shkojnë në votime, siç duket se Basha dhe Berisha kanë ndërmend të bëjnë më 7 maj në Kavajë, nuk është vetëm një abuzim kushtetues. Është, mbi të gjitha, tradhti e parimit historik mbi të cilin është themeluar lindja e partisë së tyre. – See more at: http://shqiptarja.com/home/1/e-ka-pd-lejen-e-sovranit-p-r-bojkotin-e-zgjedhjeve–413206.html#sthash.gJgdQxGX.dpuf
