Nga Bledi Lumani
Revista Monitor kishte bërë pak ditë më parë një përmbledhje të gjatë të gjendjes së shtypit të shkruar në Shqipëri.
Nga të dhënat e saj, rezultonte se gazetat shqiptare janë në një krizë të thellë shitjesh, edhe pse askush nuk e thotë shifrën e saktë.
Kjo gjendje jermi zgjat prej vitesh dhe në horizont nuk shihet ndonjë shpresë se gjërat mund të përmirësohen.
Dhe, nuk ka si të ndodhë ndryshe, nëse sheh titujt e faqeve të para të gazetave shqiptare!
Pothuajse përditë, gazetat që thonë se janë më të mëdhatë në vend, hapen me lista.
Lista shpronësimesh, lisa dëmshpërblimesh, lista nxënësish e studentësh, lista policësh e kështu me radhë.
Ka mbetur pa publikuar vetëm lista e personave që ndërrojnë jetë dhe oraret e varrimeve.
Një çmenduri që nuk e sheh në asnjë gazetë normale të huaj.
Kryeredaktorët e këtyre gazetave e justifikojnë këtë gjë, me shërbimin që iu bëjnë atyre pak qindra njerëzve që preken nga këto lista, duke harruar kështu se cili është qëllimi i një media.
Për më tepër që ato lista mund të botohen si suplemente shtesë të gazetave dhe jo të hapin gazetën.
Pas listave, i fusin edhe ndonjë histori telenovelash si kjo e dy të rinjve që janë zënë me njëri-tjetrin dhe vajza e zemëruar, ka djegur katër makina.
Dhe, merren për ditë me radhë me të.
Çfarë mesazhesh i kishte dërguar djali, si ia kishte kthyer vajza, po babai i djalit çfarë mendonte, pse nuk ishte dakord ai….
Jepen me emra dhe mbiemra, ku jetojnë, me çfarë merren, pra çdo detaj, duke kaluar çdo cak, a thua se ata janë persona publikë dhe jo njerëz anonimë, që përveçse asaj që iu ka ngjarë, duhet të durojnë edhe denigrimin që iu bëhet publikisht nga mediat.
Në fund, si qershia mbi tortë, i fusin edhe një dossier.
Këto janë shumë të rëndësishëm sipas tyre, sepse ecin me parimin që gazetat blihen nga të vjetrit dhe pensionistët.
Në vend që të mendojnë si ta bëjnë gazetën tërheqëse dhe informuese për pjesën kryesore të shoqërisë, iu shkojnë pas atyre pak nostalgjikëve komunistë që kanë mbetur gjallë.
Ndaj, jemi këtu ku jemi, me gazeta që shiten nga disa qindra, në pak mijëra kopje.
Dhe kështu duket se do të vazhdojë, deri sa të vijë dita të shuhen bashkë me ata nostalgjikët e pakët që kanë mbetur gjallë.
Kjo, më së pari jo për faj të gazetarëve dhe drejtuesve të gazetave, por të pronarëve dhe botuesve, shumica e të cilëve nuk kanë pasur asnjëherë qëllim të bëjnë gazeta cilësore, por vetëm t’i përdorin ato si mjet pushteti dhe shantazhi.
Tani ka ardhur koha të kuptojnë që gazetat print janë jashtë loje nga fuqia e mediave online dhe nëse duan t’i mbajnë, nuk mund të vazhdojnë me lista e histori telenovelash.
Se për pushtet dhe shantazh, ato e kanë humbur prej kohësh fuqinë!
