Nga Lorenc Vangjeli
Rreshjet e shiut në fundjavë bënë atë që nuk po arrinin dot ta bënin zjarrfikësit në shumë ditë me rradhë. Zjarret nga veriu në jug të vendit u shuan dhe ca pak vatra të tjera ende aktive, tani është më e lehtë që të vihen nën kontroll. Të gjithë, zjarrfikës dhe zjarrvënës, kanë disa çaste për të marrë frymë për t’u qetësuar. Ngjan se një cikël i të keqes, shkaktuar kryesisht nga njerëzit, është mbyllur përkohësisht. Mbas mbetet vetëm bilanci i asaj çfarë ka ndodhur. Numri i hektarëve të djegur, sipërfaqja e tokës së ekspozuar ndaj errozionit, një kullotë e bekuar për barinjtë për nja dy vjet, ca të arrestuar në pritje të gjykimit; të gjitha këto do të jenë statistika. Statistika të cilat mbetën në këto përmasa falë bekimit të shiut që erdhi po si bekim nga qielli.
Në kronikat e medias do të mbeten të shënuara apelet e përditshme të bëra ndaj qeverisë për të fikur zjarret, pretendimet e saj se ka bërë maksimumin e mundshëm dhe kritikat ndaj saj se krihet ndërkohë që zjarret bëjnë kërdinë.
Edhe ky binom i pandashëm dhe i pandryshueshëm – autolëvdatë – mallkim – është pjesë e të njëjtit cikël që përsëritet vit mbas viti. Shpesh me të njëjtit personazhe, por të rreshtuar në mënyrë të ndryshme.
Guna që nuk harron të vijë asnjëherë bashkë me gushtin, sjell pashmangshmërisht vjeshtën. Vjeshta do të sjellë shirat. Të cilat si rregull, ashtu siç po ndodh rregullisht në Shqipëri çdo vit, së paku në këta dhjetë vjetët e fundit, do të shihen si mallkim që zbret nga qielli. Shiu do të bjerë për disa ditë rresht, fillimisht do të vijë lajmi i mirë se Fierza po mbushet, se KESH po eksporton energji, pastaj do të nisë frika se lumenjtë po enjten dhe pastaj do të fillojë makthi që lumenjtë e fryrë, njëlloj si njerëzit, domosdo edhe do të derdhen.
Do të ketë sërish një statistikë dhe një bilanc. Për hektarët e tokës së përmbytur, për bizneset e dëmtuar të fermërëve, për numrin e shtëpive të ndërtuara pranë shtretërve të lumenjve që ndodhen nën ujë. Do të ketë brohori qeveritare për ndihmën që u jepet zonave të dëmtuara dhe do të ketë mallkime pa fund për qeverinë që zhytet në vaska floriri, ndërkohë që qytetarët janë duke u mbytur.
Do të ketë premtime për dëmshpërblime dhe kontrast me dëmtimet e dikurshme dhe shpërblimet që premtoheshin, por nuk jepeshin.
Edhe optimistët, edhe kritikët do t’i kenë sërish sytë nga qielli; sepse vetëm qielli mund të afrojë bekimin dhe mallkimin e tij. Njerëzia do të vazhdojë njëlloj. Do të ndërtojë në skarpatin e thatë të lumit në korrik dhe pastaj do të habitet në fillim dhe do të kërkojë hesap në vijim se pse lumi i rrëmbeu shtëpinë në shkurt. Do t’i verë zjarrin një shkurrishteje pranë një vije uji, do të lebetitet kur sheh gjithë faqen e malit të kredhur në zjarr dhe do të fajësojë qeverinë se pse nuk i dërgon aeroplanin të fikë zjarrin që po i kërcënon dhe gardhin e shtëpisë.
Në botën e inisiativës së lirë që po ndërtohet prej gati tre dekadash në Shqipëri, liria për të qenë i marrë është e plotë. Ajo është e pakushtëzuar edhe nga qeverisjet, pavarësisht ngjyrave që ato kanë. Marrëzia është kurdoherë shtatzanë. Ajo nuk harron kurrë të lindë e rilindë marrëzinë e rradhës. Njëlloj si ciklet e të keqes që përsëriten rëndom, por duke u bërë përherë e më të këqinj. I vetmi ngushëllim është të gjendet shkaku i të ligës. Përgjithësisht ja venë emrin, ngrohje globale. Dikur, doktor Berisha gjeti mëkat aty ku poetët e rinj dhe të dashuruarit rëndom gjejnë frymëzim. Ai fajësoi Hënën Blu. Në fakt, marrëzia globale në këtë botën e vogël shqiptare, spërkatur me blu nga të hënës dhe mavi nga muzgu i vonë dhe agimi i hershëm, është e vetmja gjë që nuk po ndryshon për qamet. Njëlloj sikur të jetë e shkruar që marrëzia do ta shoqërojë këtë skaj shkëmbor të Juglindjes së Ballkanit deri në ditën e qametit të madh që thonë se vjen me zjarr dhe përmbytje njëherësh, por pa harruar edhe tërmetet. /JavaNews
