Teknika është gjithmonë e njëjta: duke anashkaluar institucionet zyrtare, zëdhënësin e Shtëpisë së Bardhë dhe madje edhe Kongresin, Donald Trump, në orët e vona të natës, surprizon të gjithë (edhe negociatorët) duke njoftuar në platformën e tij Truth Social një marrëveshje – këtë herë për Gazën – me një gjuhë të ekzagjeruar (“një hap monumental drejt paqes”), e cila shpërfill paqartësitë e tekstit të marrëveshjes. Pikërisht këto kushte shfrytëzohen menjëherë nga palët nënshkruese për të frenuar pritshmëritë.
Sigurisht, fakti që Bordi i Paqes i kërkuar nga presidenti amerikan ka arritur të bëjë që Hamasi të nënshkruajë një marrëveshje për çarmatimin nuk është i parëndësishëm. Por Izraeli deklaroi menjëherë se nuk beson në një vullnet real të organizatës palestineze për të dorëzuar armët, pasi lufta e armatosur është pjesë përbërëse e ideologjisë së saj. Ndërsa Hamasi bëri të ditur se do të heqë dorë nga armët vetëm pas tërheqjes së plotë të Izraelit nga Gaza.
Kështu, ajo që mund të ishte një lajm me përmasa globale, pas vetëm pak orësh u zhduk nga faqet kryesore të shumë mediave të rëndësishme, si Washington Post, ndërsa të tjera e vendosën njoftimin mes lajmeve politike, duke i dhënë hapësirë të gjerë komenteve skeptike të palëve, të cilat megjithatë kanë nënshkruar një protokoll.
Ekziston frika se mos mediat shërbejnë si amplifikatorë të një tjetër përpjekjeje të Trumpit për të pushtuar qendrën e vëmendjes me njoftime me ndikim të menjëhershëm, por që rrezikojnë të përfundojnë në mënyrë të pashmangshme në “magazinën” e premtimeve të pambajtura.
Paqja, 37 herë e shpallur
Më 9 qershor, kur Trump foli për një marrëveshje “shumë pranë” me Iranin, CNN llogariti se ai ishte njoftimi i 37-të i këtij lloji i bërë nga presidenti amerikan. Që prej asaj kohe, mediat amerikane kanë hequr dorë nga numërimi.
Edhe më e vështirë është llogaritja për Gazën, ku njoftimet kanë shkuar nga plani surreal për shndërrimin e këtij territori të shkatërruar në një “Bregdet të Kaltër” për super të pasurit, deri te vështirësia për të rikrijuar edhe dialogun minimal mes Izraelit, i cili e konsideron Hamasin një grup terrorist që duhet zhdukur, dhe drejtuesve të mbetur të kësaj organizate, të cilët ndodhen nën kërcënim të vazhdueshëm për t’u eliminuar.
E gjithë kjo ka rëndësi relativisht të vogël për Trumpin, i cili metodave tradicionale të propagandës që ka përdorur gjithmonë, edhe si biznesmen – deklarata të prera, gjuhë maksimaliste dhe pohime tronditëse që mund të shkaktojnë habi, por gjithmonë sjellin vëmendje mediatike – u ka shtuar tani, me pushtetet presidenciale, teknika të tjera të guximshme komunikimi.
Ai përqesh metodat diplomatike të së kaluarës, minimizon kompleksitetin e problemeve gjeopolitike dhe përpiqet ta reduktojë gjithçka në një “deal”, një marrëveshje biznesi. Këto metoda pëlqehen nga votuesit e tij, edhe nëse nuk sjellin rezultatet e dëshiruara në arenën ndërkombëtare.
Dështimet e tij në këtë drejtim, duke nisur nga premtimi i famshëm për t’i dhënë fund luftës në Ukrainë brenda 24 orëve nga marrja e detyrës, ai i ka shmangur për një kohë të gjatë përmes një retorike të dyfishtë: nga njëra anë përdorimi i një gjuhe të dhunshme dhe hiperbolike për të frikësuar, dhe nga ana tjetër deklaratat triumfaliste për fitore të parakohshme. Marrëveshje të quajtura historike, kur në realitet negociatat ishin ende në fazat fillestare.
Loja që po prishet
Megjithatë, kjo strategji po funksionon gjithnjë e më pak. Që kur kuptoi se kishte bërë një gabim të madh duke sulmuar Iranin, duke nënvlerësuar jo vetëm rezistencën e tij, por edhe aftësinë e regjimit të Teheranit për të shkaktuar kaos në tregjet globale të energjisë përmes bllokimit të ngushticës së Hormuzit dhe sulmeve ndaj impianteve të vendeve të Gjirit, Trump është gjithnjë e më nervoz.
Ai po kërkon me ethe rrugëdalje, ndërsa në të vërtetë opsionet e tij po ngushtohen dhe ai po bie në sondazhet e opinionit publik.
Shifrat
Vlerësimet për Trumpin kanë ardhur duke rënë vazhdimisht që nga dita e marrjes së detyrës në Shtëpinë e Bardhë, një vit e gjysmë më parë. Sondazhet janë kthyer në një provë të përditshme për të: tashmë ai po kritikohet edhe nga sondazhet e instituteve konservatore.
Në mesataren e sondazheve, amerikanët që nuk e miratojnë presidencën e tij janë rritur nga 43% më 20 janar të vitit të kaluar në 60% sot.
Natyrisht, kjo ndikon në perspektivat elektorale të republikanëve, vetëm tre muaj para zgjedhjeve të mesit të mandatit. Ekziston një bindje e përhapur se e djathta do të paguajë sidomos për rritjen e çmimit të benzinës si pasojë e konfliktit me Iranin, një shpenzim kyç në buxhetin familjar të amerikanit mesatar.
Sipas matjes së fundit të Associated Press, sulmi ndaj Iranit dënohet nga dy të tretat e amerikanëve të rritur, përfshirë edhe 37% të republikanëve.
Por sondazhet më të fundit tregojnë një humbje besimi të qytetarëve në aftësinë e Trumpit për të negociuar marrëveshje paqeje edhe në fronte të tjera, duke nisur nga Ukraina.
Presidenti që dikur mburrej se kishte përfunduar tetë konflikte, tani përballet me faktin se tetë në dhjetë amerikanë nuk besojnë më në aftësinë e tij për të sjellë paqe.
Ndërkohë, një sondazh i kryer nga Pew Research Center në pesë kontinente tregon se pothuajse kudo në botë, impopullariteti i Trumpit ka si pasojë dytësore rritjen e një farë armiqësie ndaj Shteteve të Bashkuara./ Corriere della Sera
