Nga Shpëtim Luku
Sa herë kaloj para Kryeministrisë dhe shoh Adriatik Lapajn ose 3–4 persona të tjerë “në detyrë”, që e shtyjnë kohën jo duke luajtur domino apo shah, por duke rrëshqitur gishtat mbi telefonat e tyre, përpiqem ta përjetoj këtë skenë si shenjë të një natyrshmërie demokratike. Protesta si rutinë. Qëndresa si zakon. Prania si mesazh.
Por, sado të mundohem të jem dashamirës, tolerant dhe abstragues, ndikimi është i pashmangshëm. Pyetja “çfarë pret Adriatik Lapaj?” më lind vetvetiu sa herë kaloj andej. Dhe nuk është një pyetje ironike, por është një pyetje reale. Çfarë pret ai? Çfarë logjike politike ka ky qëndrim statik, ky dezhurnim i përditshëm?
Përpiqem të futem në lëkurën e Adriatikut politikan: ndoshta pret ndonjë shpërthim ndërgjegjeje qytetare, ndoshta një moment simbolik që do të kapet nga media, ndoshta një çarje të padukshme në murin e pushtetit. Por, sado pista pritshmërish të ndërtoj në mendjen time për llogari të tij, asnjëra nuk më duket realiste. Asnjëra nuk më duket e mundur.
Të zësh një vend në bulevard përballë Kryeministrisë dhe të mbash 3–4 persona në dezhurn është një akt pa përfitim politik, pa efekt praktik dhe pa horizont strategjik. Nuk është presion, nuk është mobilizim, nuk është as simbolikë e fortë. Është më shumë një shenjë këmbënguljeje personale(për të mos thënë kokëfortësi) sesa një veprim politik me kuptim kolektiv. Dhe këmbëngulja, kur nuk shoqërohet me rritje, kthehet në ritual, por në këtë rast ritual pa audiencë.
Në këtë pikë, pyetja nuk është më vetëm “çfarë pret Adriatik Lapaj?”, por “a mund të prodhojë politika pritja si strategji?”. Sepse politika është art i veprimit, jo i qëndrimit në vend. Është lëvizje, jo statujë. Është përplasje interesash, jo roje simbolike e një godine.
Në fund, ajo që më mbetet kur largohem nga ajo pamje nuk është as zemërim dhe as përbuzje. Është një ndjesi boshllëku: si të shohësh dikë që i flet një dere të mbyllur, duke shpresuar se ajo një ditë do të bindet të hapet vetë. Dhe kjo, më shumë se akt politik, i ngjan një monologu të gjatë me pushtetin, ku pushteti nuk është as dëgjues, as i interesuar, as i shqetësuar.
