Buzëqeshja e fundit e Bashës dhe dhurata për Veliajn
Nga Flogert Muça
Kryetari ende në detyrë i Bashkisë Tiranë, Lulzim Basha, ka inaguruar sot një kopësht duke bërë kështu një shkëputje një ditore nga selia blu. Basha dukej i qeshur dhe i saktë në gjuhën e trupit dhe mimikë, që në njëfarë mënyre tregojnë se e ka kapërdirë humbjen dhe dyzimin se nga erdhi humbja. Ai madje në një moment tek fliste, ndërsa buzëqeshte, dukej sikur falenderonte qytetarët që i kishin hequr një barrë nga shpatullat sa i përket menaxhimit të Bashkisë më të madhe në vend, Tiranës.
Kjo buzëqeshje e fundit e Bashës në krye të Bashkisë Tiranë, është as më pak e as më shumë se shenjë e një dëshpërimi të thellë, është një gjendje e ngrirë që ka pllakosur selinë blu. Them këtë duke patur parasysh fatktin sesi Partia Demokratike po sfumohet nga klanet brenda saj, që herë guxojnë të nxjerrin kokën në media, e herë dërgojnë sms nëpër redaksitë e mediave pranë vetes për atë çka ndodh në mbledhjet me kryetarin e tyre, i cili mesa duket do të mbetet gjithmonë i ri në krye të partisë.
Bashës ju dha mundësia e artë në 2011, kur (gjithësesi), u mandatua si kryetar i bashkisë më të madhe në vend. Bashës ju ofrua trampolina që ta çonte veten në nje tjetër nivel në hapsirën politike, që të bënte për vete çdo qytetar të Tiranës, të ishte modeli që do donin të gjithë shqiptarët për qytetin apo fshatin e tyre. Në thelb, ai ishte “produkti” që po gatuhej nga të gjithë mekanizmat e PR-it, marketingut dhe çdo suport tjetër, vetëm e vetëm për të krijuar atë imazhin e liderit, frymëzuesit, njeriut të sukseshëm, të përulur.
Ai pati mundësinë që ju dha Edi Ramës në vitin 2000, i cili pavarsisht gjithçkaje mund të thuhet sot nga kundërshtarët e tij politikë, qytetarët e Tiranës e donin e rrjedhimisht, Partia Socialiste e donte, donte votat që kishte Edi Rama, donte vizionin që kishte Edi Rama dhe përqafonte qytetari shqiptar. Edi Rama nuk rrëshkiti në delir, as nuk përtoi të punonte, por ama forcoi edhe pozitat e veta ndjeshëm duke u kthyer në indvidin pak të kontestueshëm.
Pra, Bashës ju dha mundësia që të projektonte imazhin e tij prej kryetari të fortë dhe pa kaq shumë konjuktura në PD, e pse jo, imazhin e një kryeministri të ardhshëm. Mundësia që t’i thoshte çdo kundështari në partinë e tij “ Kam qytetarët nga pas, kam një vizion që e përqafon minimui, populli i djathtë”, duke shmangur presionet që hera herës, po i prishin edhe buzëqeshjen, e cila është e vetmja të cilën ka arritur ta ruajë me fanatizëm.
Të gjitha i shpërdoroi. Duke mos bërë asnjë punë, ai bëri të mundur që mbështetja qytetare ndaj tij të binte në mënyrë spektakolare. Sikur të kishte rikandiduar Basha këtë 21 qershor dhe jo Dr. Halim Kosova, do të kishim parë një diferencë votash me minimalisht të dyshifruar nga ajo që humbi Kosova. E natyrisht që kjo do të ishte një vetëvrasje politike dhe ata që nuk e duan në krye të tryezës së PD-së, do e “shqyenin”.
Fjalia e sotme e Bashës ku tha se “Veliaj duhet të ndjekë shembullin tim në krye të bashkisë Tiranë” ishte ndoshta ironia e Bashës për t’i thënë Veliajt që “Ta kam lënë qytetin për faqe të zezë, ndaj as mos u lodh ta rregullosh, sepse është e pamundur”.
E thënë ndryshe, kemi, një Tiranë të shkatërruar, një kryetar në ikje që qesh dhe një kryetar të ri i cili përbetohet dhe pasi ka fituar se “Do përvesh mëngët”.
Dhurata që Basha po i bën Veliajt është “dhurata” me e mirë që Veliaj mund të merrte nga kundërshtari, dhe pse më e dhimbshmja për qytetarët. Basha, tanimë i kualifikuar në paaftësi ose mungesë dëshire për të punuar, i padëshiruar në partinë e tij, pa mbështetjen e qytetarëve, po i jep Veliajt një qytet të shkatërruar, (Për fat të mirë, ndoshta jo në fatalitet) të cilin nëse duke përlarë sepatën e lopatën, Veliaj do e kthejë në noramalitet, do i duhet të “falenderojë” Bashën, qoftë dhe për ta ngushëlluar me një fjalë të mirë.
