Beteja e Elisës: Platforma reale, jashtë rreshtave të mocionit

Nga Ylli Pata

Platforma e bërë publikę nga Elisa Spiropali për atë që ajo e quan një Marrëveshje të Re, është qartësisht nisja e një beteje, ku në fakt ajo nuk hyn keq.

Pasi, edhe pse Edi Rama i tha muaj më parë që po fole për herë të tretë do të largohesh, ish-ministres së Jashtme nuk ka ndodhur gjë, edhe pse jo vetëm ka folur por është shprehur si një nga përkrahëset e protestave që nisën në Tiranë për çështjen e Zvërnecit.

Madje, Edi Rama, kur Spiropali shkroi në rrjetet e saj se duhet një marrëveshje të re, tha se po e presim draftin e asaj të „bekuar”marrëveshje.

Përtej dozës së ironisë së Edi Ramës, ajo deklaratë ishte edhe një sfidë e hapur drejtuar Elisës, që: urdhëro hidhu bëje betejën tënde. Spiropali, paralajmëroi se do ta sillte plarformën, për të cilën nuk se priti pak.

E ja ku jemi sot, kur ish-kreu i Kuvendit dhe shefja e diplomacisë ka publikuar në faqen e saj në rrjetet sociale një tekst të gjatë të asaj që kërkon si ndryshim apo marrëveshje të re.

Megjithatë, teksti i Elisës, edhe pse është 2440 fjalë, ai shumë mirë mund të përmblidhej në 350-400 fjalë. Pasi ai është një shpallje parimesh të përgjithshme, të cilat më shumë se ato çfarë shkruhen, ndjellin, sjellin, apo nënkuptojnë gjëra të cilat nuk i sheh në tekst. Kjo, jo thjesht nga dëshira për scoop, apo mendime që vijnë nga klishetë apo realitetet politike brenda mazhorancës, por edhe sepse vetë Spiropali, këtë duket ka synuar.

Nëse do të nisë diskutimi në mbledhjen e Asamblesë të PS-së, normalisht, një oponent i platformës së saj, krejt normalisht mund të thoshte: Partia Socialiste nuk e ka injoruar protestën që në ditën e parë të saj, përkundrazi ka bërë të ditur se do të sjellë reflektimin e saj pasi të qetësohen ujrat, duke mos pranuar ultimatumet e asaj pjese që kanë marrë peng protestën. Mund të thotë gjithashtu se Partia Socialiste nuk ka qëndruar e ngurtë me marrëveshjen e 2008-s. Përkundrazi ndryshimi i Kushtetutës në 2016-n është një fakt për këtë, hapja e listave të kandidatëve për deputetë, votimi i diasporës, ngritja e komisioneve për reformën zgjedhore dhe territorial, tregon pikërisht vullnetin politik për ta modernizuar vendin e jo për të ruajtur statusquonë.

Mund të thojë gjithashtu se Meritokracia ka qenë rezultate e zgjedhjeve që ka bërë PS-ja në ekipet e saj, duke u nizur edhe nga autorja e këtij mocioni, që ka gëzuar postet më të larta të shtetit shqiptar, si atë të numrit dy të Republikës dhe ministres për Europën dhe Punët e Jashtme,

Mund të shtonte më tej se ne dialogun me vendin, shoqërinë, partinë, apo edhe grupet e interesit, ne e kryejmë vazhdimisht nëpërmjet proceseve që janë publike.

Në lidhje me atë që shtron Spiropali në mënyrë të përgjithshme se duhet konkurrencë në PS, mund të përgjigjet se procesi i zgjedhjeve është permanent në PS me konkurrencë, ndërkohë për atë që thotë marrëveshje me qytetarët, mund të përmendë zgjedhjet e 11 majit 2025, e për të ardhur me radhë te të gjitha objeksionet-ashtu në përgjithësi tek SPAK që duhet lënë i lirë, pa u penguar, gjithashtu- ashtu në përgjithësi, e me radhë e me radhë.

Pasi mocioni si një format politik, një është një ese idesh, por është një paketim çështjesh në mënyrë specifike në kohë dhe hapësirë, formë dhe përmbajtje, bashkë me ngjarjet e përmendura, me detaje.

Mocioni paraqet një road map, një plan pune të detajuar për çështje të caktuara, ku jep edhe propozimet përkatëse.

Në mazhorancën e sotme, ka hapësirë, por edhe pritshmëri publike që të debatohet, madje edhe për tema të ashtuquajtura tabu, që nga idetë e reformës, deri tek çështjet e politikanëve të përballur me akuzat penale, e me radhë deri edhe tek lidershipi i ardhshëm, po në radhë të parë për kandidatët për kryebashkiakë të shqipërisë në zgjedhjet e 2027-s.

Është e qartë se ka një qasje nga Edi Rama, sa erdhi në krye të PS-së, që debate të mos jetë një rikthim në KPD-rat e viteve 2000, apo siç e quan ai telenovelë. Por askush nuk i heq të drejtën gjithkujt që ta diskutojë publikisht çfarëdo çështje që i9 shqetëson. Njerëzit që sot kanë dalë publikisht si kundërshtarë të lidershipit aktual, ku mbizotërojnë ish-ministra e ish-pushtetarë të kohës së Nanos, Metës e Majkos, janë shumë të qartë. Duan një lidership të ri të Partisë Socialiste. Një fakt aspak i ri, se në thelb atë kanë dashur gjithmonë, si pasojë shumë prej tyre janë bërë qoftë votues, qoftë politikanë edhe të partive kundërshtare me PS-në.

Mocion, së paku deri tani, në mënyrën si është hartuar e shtruar, më i qartë në historinë e politikës shqiptare është ai i mocionistëve të Partisë Demokratike në 1992, ku 6 deputetë të saj, kërkonin me pika çfarë dhe kur duhet të ndryshohet. i përjashtuan nga PD, por askush nuk i ndaloi të mos vijonin jetën politike, madje disa duke u rikthyer sërish në parti duke lidhur pakt të ri me “djallin” Berisha që aq shumë e kishin anatemuar.

TemA