Nga Simon Hadaj
Sali Berisha është faktori kryesor i përçarjes së opozitës. Ky nuk është më një perceptim, por një realitet i pamohueshëm, që ai vetë e konfirmon çdo ditë me veprimet dhe qëndrimet e tij. I shndërruar tashmë në një misionar të fundosjes së çdo mundësie bashkimi, Berisha vazhdon të mbajë peng jo vetëm Partinë Demokratike, por edhe çdo përpjekje për një front të bashkuar opozitar.
Sot, i pyetur lidhur me mundësinë e një kandidati të përbashkët për zgjedhjet lokale të ardhshme, Berisha hodhi poshtë propozimin e deputetit Agron Shehaj për një kandidat jopolitik, duke u shprehur: “Nuk e kam dëgjuar ndonjëherë kandidatin jopolitik.” Ky është një shembull sesi Berisha tenton të shtrembërojë realitetin kur ky nuk i shkon për shtat.
Kandidati jopolitik nuk është i ri në politikën tonë. Shqipëria ka pasur figura të tilla, si Presidenti Alfred Moisiu, apo kandidatë për poste të rëndësishme si Halim Kosova për Bashkinë e Tiranës, i propozuar pikërisht nga PD.
Madje, një nga strategjitë më të suksesshme të Edi Ramës ka qenë përfshirja e figurave jopolitike në poste kyçe, gjë që i ka sjellë jo pak avantazh elektoral.
Qëndrimi refuzues i Berishës ndaj një kandidati të tillë nuk ka lidhje me ndonjë shqetësim për parimet, por me frikën se një bashkim i vërtetë i opozitës, sidomos rreth një figure të paanshme, do ta linte atë jashtë loje. Ai nuk ka interes për fitoren e opozitës, sepse prioriteti i tij i vetëm është të ruajë kontrollin mbi një grup të vogël besnikësh dhe të njihet si “lideri historik”. Në këtë logjikë, nuk ka rëndësi kush fiton zgjedhjet për sa kohë që brenda PD-së trashëgimia mbetet në duart e familjes së tij biologjike. Politika për Berishën ka kaluar në një fazë tjetër, sepse ajo nuk është më një betejë për qeverisje, por një përpjekje për mbijetesë dhe trashëgimi. Sa më shpejt të kuptohet kjo, aq më mirë do jetë për opozitën.
