Akademiku që “ndriçoi” Shqipërinë, Farudin Hoxha nuk jeton më.
Juliana Hoxha, në një intervistë për gazetën “Shekulli” tregon se cilat ishin dilemat e mëdha pas viteve ’90 për akademikun i cili me gjithë vështirësitë nuk tha asnjëherë “ky vend nuk bëhet!”.
Hoxha njihet, si projektuesi i veprave të mëdha, si hidrocentrali i Fierzës, i Banjës, i Bistricës, i Bogovës, rezervuarit të Bovillës etj.
Pjesë nga intervista
Po demokracia si e gjeti, cilat ishin dilemat e mëdha, pas viteve ’90?
Peripecitë, pas 90-ës?! Shprehja më shikuese për të ka qenë: “Çfarë kam bërë unë?” Ato kanë qenë vite me dilema shumë të mëdha për të gjithë ne; ku ishim, ku po shkonim, pavarësisht optimizmit dhe energjisë së mirë, që sistemi ndryshoi.
Vazhdonte të informohej për veprat energjetike?
Përsa i përket punës, informohej për çdo gjë që ndodhte me veprat energjetike. Madje, deri një viti shkonte rregullisht, një herë në 2 po 3 muaj në Koman, sepse Fierza ishte shumë larg. Gjatë viteve të fundit çdo ministri dhe drejtori në KESH i është bërë gangrenë për gjërat që duhet të bëheshin. Kishte shumë merake për mirëmbajtjen, qoftë nga ana fizike, por dhe menaxhuese e veprave që ishin bërë para 50 vitesh, por që nuk është vënë dorë në to. Kur fjala e tij binte në vesh të shurdhër i thosha: “O babi lëre”. -“Por, si ta lë moj vajzë, si ta lë?”, më thoshte. Sa herë binte shi, telefononte për të mësuar nivelin e ujit në Fierzë dhe Koman.
Në fillim të viteve ’90, zoti Farudin ka qëndruar në burg tre muaj. Si ndryshoi jeta juaj nga kjo ngjarje?
Ka qenë 1993. Babi, në burg ka ndenjur tre muaj dhe doli me kusht, pasi të gjitha akuzat u rrëzuan. Për mua ka qenë ai moment, që unë kam marrë kthesë vendimtare për të gjitha gjërat që bëj tani, që nga mënyra se si shikoj qeverisjen dhe shtetin, deri te fakti se çfarë mund të pres nga klasa politike. Por fatkeqësisht ajo ngjarje më ka zhvilluar edhe një lloj cinizmi, të pashmangshëm.
Për hatër të të jetuarit në këtë vend, ti shikon se në një formë apo në një tjetër gjërat kanë mbetur të njëjta. Unë nuk dua që ta paralelizoj, sepse humbja e tim ati ka qenë shumë e madhe, por mund të them se tim atë për herë të parë e kam humbur atëherë.
Nuk ishte vetëm ndarja fizike (3 muaj), por ishte një goditje shumë e madhe, për të gjitha bindjet e tij. Atje ku ai besonte u shkund më fortë! Im atë nuk përfitoi asnjëherë asgjë, por papritur dhe papandehur merr këtë lloj shpërblimi nga ky sistem, që ishin duke u ndërtuar, si sistemi i vlerave dhe respektit, për njeriun. Unë sapo kisha mbaruar diplomën dhe nuk kisha mundësi të punoja. Ime më mbeti pa punë. E megjithatë, im atë këtë ngjarje e hodhi mbrapa krahëve.
Së fundmi, për këtë arsye është diskutuar edhe ngushëllimi i ish-kryeministrit Sali Berisha. Çfarë mund të thuash për këtë?
Nuk kam dëshirë që të futem në këto diskutime. Më duket i pavlerë, pasi të gjitha komentet pozitive për babin, i shikoj jo vetëm si një vlerësim për të, por për të gjithë brezin e tij.
Gjej në to vlera personale, por edhe punën që ka bërë një brez i tërë.
Nuk gjej dot fjalë, por që të them se jam surprizuar nga ky ngushëllim, nuk mund të them, sepse ai njeri më ka bërë të pabërën. Që nga ai moment nuk jam më e çuditur, ashtu sikurse ai burrë ka pasur guximin, që të thërrasë tim atë, dy apo tre herë.
Edhe im atë për atë që përfaqësonte ka shkuar, sepse e ka dashur e mira e vendit.
Ky është një debatet që kam bërë me të, duke i thënë: “Si ka mundësi që ti t’i japësh dorën atij burri?” Më ka thënë: “Jul, nëse kjo gjë vlen për një gjë të mirë, unë do shkoj”./a.m.
