Nga Ardit Rada
Pamjet e publikuara të Kostandin Kaçifas me automatik në dorë rrugëve të Bularatit duket se i kanë vënë ‘kapak’ zhurmës së krijuar nga shteti grek. Edhe këtë herë, Athina nxitoi të reagojë zyrtarisht vetëm pak çaste pas ekzekutimit nga RENEA të minoritarit Kaçifas dhe pavarësisht një tërheqje orët e fundit, reagimet lanë një shije të hidhur. Së pari për tendencën e Greqisë që të politizojë çdo çështje. Dhe së dyti sepse institucionet kryesore të Athinës nuk kërkonin zbardhje, por ndëshkim. Në të tilla raste politika zyrtare e Greqisë ndihmohet edhe nga Agimi i Artë që nën petkun e opozitës kërkon veprime ekstreme, deri në thirrje për vrasje të shqiptarëve, pse shteti i këtyre të fundit eliminoi një element të armatosur që përbënte rrezik.
Të marra së bashku, të gjitha copëzat nga e diela e deri më sot nuk ngjallin asnjë dyshim që ngjarja të merrte përmasa të tilla. Nga të thënat historike pas rënies së komunizmit, fillesat e përplasjes së Athinës me Tiranën shënohen në vitin 1993 pas deportimit të një kleriku grek nga Shqipëria, dhe në pranverë 1994, pas sulmit në repartin e Peshkëpisë së Gjirokastrës. Në këtë të fundit madje pati ushtarakë shqiptarë të vrarë nga dora ekstremiste e organizatës MAVI. Megjithatë, Shqipëria që herë e heshtur për shkak të destabilitetit politik të brendshëm, e herë duke ndjekur një diplomaci nën këshillimin perëndimor, nuk e ka ngritur zërin në këto përmasa as zyrtarisht, por as duke sulmuar me flakë bizneset e grekëve.
Vrasja e Kaçifas është një çështje që i përket drejtësisë. Eliminimi i një elementi të armatosur është procedurë standarde jo vetëm e RENEA-s, por e çdo policie në botë. Imagjinoni sesa qesharakë do të dukeshin shqiptarët sikur të protestonin për çdo bashkëkombas të vrarë nga policia greke. Apo Tirana zyrtare të kërcënonte prishjen e marrëdhënieve për çdo të burgosur që ka humbur jetën në rrethana të dyshimta.
Por veprimet e Greqisë nuk janë rastësore dhe as të paqëllimta. Kryesisht politika e tyre është mbajtur në këmbë falë populizmit të përzierë me nacionalizëm dhe besim ortodoks. Këto reagime vijnë në prag të Marrëveshjës për Detin dhe largimit nga skena politike të një emri të rëndësishëm, siç është ai i Niko Kotzias. Ndërkohë që politika e jashtme në duart e kryeministrit Tsipras nisi me ngjarjen e Bularatit dhe të shpresojmë se nuk do të ketë këtë tendencë në vijim.
Fatkeqësisht marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Greqisë ndër vite janë dominuar nga një mosbesim reciprok. Por siç thotë edhe vetë populli fqinj në një proverb: Bashkë nuk bëjmë, veç nuk mundemi. Ashtu si një sherr mes fqinjësh, duhet gjithmonë që i madhi të bëjë hapin e pajtimit. Qoftë duke kërkuar ndjesë, edhe pse është një mision i pamundur për t’u gatuar përtej kufirit.
JavaNews.al
