Nga Endri Xhafo
Në “House of Cards” (Shtëpia e kartave) Francis “Frank” Underwood, personi që askush nuk e merrte seriozisht në nivelet e larta të politikës, tregoi se ç’është i aftë të bëjë një person ambicioz, i heshtur, që nuk i tregon kartat e veta, nuk i tradhëton emocionet (nëse ka) dhe godet atëherë kur ti s’e pret, ku miqësia ia lë vendin kalkulimit politik dhe në finale qëllimi arrihet me çdo kusht. Lulzim Basha, – për të cilin Jozefina Topalli tha dikur “mos flisni mor marrina se nuk bëhet Luli kryetar”, – mëngjesin e datës 11 janar përjashtoi përgjithmonë nga partia Sali Berishën dhe tetë persona të tjerë. Po ashtu pezulloi “me efekt të menjëhershëm nga anëtarësia”, – praktikisht shkarkoi, – edhe nëntëmbëdhjetë të tjerë. Në total, me një të rënë të lapsit, largoi njëzet e tetë figura demokrate me peshë të padiskutueshme politike. Ç’të thuash tani për Lulin? Që marrinë nga madhështia një hap e ndan?
Le ta marrim pak më shtruar.
Nëse i huazojmë Frank Underwoodit ftohtësinë dhe zhvishemi nga emocionet, nuk mund të mos i njohim zotit Basha një meritë për mënyrën si e përballoi protestën. Çuni “skorpions” me flokët me brilantinë, njeriu që qesh, tregoi se mund të jetë edhe burrë. Po, po! Ai diti të organizojë atë pjesë të partisë që ka besnike në një akt rezistence të pamendueshme dhe, edhe me ndihmën e policisë, i bëri ballë për gati tre orë demokratëve që kishin shkuar për ta nxjerrë nga zyra. Zoti Basha e tërhoqi zotin Berisha në një kurth dhune, si për të hequr një paralele mes trumpistëve të Uashingtonit dhe trumpistëve të Tiranës, që, në finale, sulmi i 8 janarit i Tiranës t’i ngjante atij të 6 janarit mbi Capitol Hill. Pasoja e parë direkte e dështimit në Tiranë, ishte largimi nga Shqipëria i trumpistes Evi Kokalari. Për të njoftuar rikthimin në Amerikë, mjaftoi një status i shkurtër në Facebook.
Lulzim Bashën nuk mund ta qortojë kush pse deshi të emancipohej politikisht, duke u çliruar nga hija e Doktorit. Treçereku i analistëve të Tiranës kishin 8 vjet që i kërkonin “të vriste babën”. Dhe, edhe nëse nuk është bashkë-sponsor direkt në vendimin e shpalljes non grata të Sali Berishës, duke u ankuar ndaj tij në ambasadë me “fakte e prova”, Lulzim Basha ka gisht indirekt në këtë akt përmes nevojës urgjente të ndërkombëtarëve për t’i hequr kryetarit të PD-së çdo alibi politike se “nuk më lë Doktori”. Nga sot e tutje, vendime si djegia e mandateve apo mospjesmarrja në zgjedhje, do të jenë përgjegjësi vetëm e kryetarit “Luli Basha”.
Sa i takon zotit Berisha, tani që nuk e largoi dot zotin Basha, çdo demokrati i lind e drejta t’i thotë: “O Doktor, po si mund të largosh Edin, kur nuk largove dot Lulin”? Sikur vetëm për këtë, Doktorit nuk i shkon përshtat një forcë tjetër politike! Sikur vetëm për këtë, bie argumenti i dy selive si zgjidhje provizore, propozuar me sarkazëm nga Edi Rama. E vetmja gjë që i mbetet Doktorit, është të thotë se e mësoi mirë nxënësin e vet. Dhe, ironike, të ndihet krenar për këtë.
Newsbomb
