Nga Skënder Minxhozi
E gjithë kjo paradigmë konsumohet brenda mureve të Bankës së Shqipërisë. Një institucioni i cili në vitin e fundit ka prodhuar lajme dhe zhurmë pafund. Sot gjykata ka dhënë dënimet e para për skandalin e vjedhjes së një shume prej rreth shtatë milionë dollarësh, nga thesari i bankës. Dy të akuzuar për atë ngjarje, Ardian Bitraj dhe Mimoza Bruzia, janë dënuar përkatësisht me 13.4 dhe 10 vjet burgim. Vendimi i gjykatës ka ardhur pas muajsh hetimesh dhe një procesi që ka njohur shtyrje dhe harresën e publikut.
Por për disa përgjegjës të asaj ngjarjeje që dënohen, duket se ka të tjerë persona që duhet të përgjigjen para drejtësisë, të cilët harrohen. Konkretisht fjala është për ish-guvernatorin Adrian Fullani, i cili u arrestua bujshëm në 5 shtator 2014, e që sot pret të dalë në gjyq, nën statusin e “detyrimit me paraqitje”. Më shumë sesa ajo që (s)po ndodh me zotin Fullani, i rëndë tingëllon fakti sesa me ngadalësi dhe pa “ngut” i merr drejtësia e këtij vendi dosjet miliona dollarëshe, kur në mes janë persona të pushtetshëm që kanë gëzuar apo gëzojnë imunitet. Nëse fajtorët direktë dënohen, ata që qëndruan sipër tyre, siç është rëndom zakoni, harrohen.
Por ka dhe më keq. Disa dënohen, disa harrohen, disa rrënohen. Fjala nuk është për njerëz konkretë, por për një ndërtesë, ndoshta ngrehina më historike e qytetit, ish-Hotel Dajti, e cila lidhet gjithashtu me Bankën e Shqipërisë. U mbushën rreth pesë vjet që kjo godinë e blerë nga Banka e Shqipërisë, gjendet në prag të shkatërrimit total të saj, ndërkohë që shteti dhe banka debatojnë mes tyre rreth destinacionit që do të marrë. Më së pari Hotel Dajti duhet mbajtur në këmbë, në derexhenë që është katandisur. Më pas, le të vendoset një fat për të. Godina klasifikohet si monument i kategorisë së dytë, që do të thotë se brendia e saj mund të preket, por jo pamja e jashtme. Zyra të Bankës së Shqipërisë apo Hotel si dikur, tashmë duket ka pak rëndësi, para faktit se ndodhemi përballë mundësisë konkrete të humbjes një herë e mirë të godinës, në të cilën janë rrjepur me kohë muret e brendshme, janë vjedhur barbarisht orenditë, duke e kthyer perlën e historisë dhe turizmit shqiptar, në një shurrtore publike. Është momenti që guvernatori i ri të verë dorë me urgjencë mbi këtë pronë të harruar që gjeti në inventarin e Bankës, kur u ul në poltronin e kreut të institucionit. Ta bëjë tani, që të japë një ide sado të ndrojtur ndryshimi me menaxhimin paraardhës. Përndryshe do të gjendet përballë nevojës së pastrimit të gërmadhave në qendër të Tiranës.
