Katër burra të moshuar, nga 60 deri në 76 vjeç, arritën që më 4 prill të vitit 2015 të hapin 73 nga 999 kasetat e sigurisë të Kompanisë Safety Deposit, një argjendari private plot ar dhe kartëmonedha, pikërisht ato që mbanin thesarin më të madh, dhe arritën të marrin 20 mln paund, dhe i fshehën në varrin e familjes së Jones, në varrezat Edmonton.
“The Castle” është një pijetore e vogël në rrugën Pentonville në veri të Londrës. Një vit më parë, çdo të premte pasdite katër burra të moshuar pinin birrë në një tryezë të vetmuar diskutonin në heshtje.
Ata ishin John Collins, 75 vjeç, Daniel Jones, 60, Terry Perkins, 67 vjeç, dhe Brian Reader, 76. Ata flisnin për gjërat që flasin të moshuarit: Dobësimi i fuqive, diabeti, pensioni që nuk është kurrë i mjaftueshëm, shkruan La Stampa.
Edhe për një ndërtesë që ishte pak metra larg pijetores, ku ndodhej Kompania Safety Deposit, një argjendari private plot ar dhe kartëmonedha.
Skena filmi
Procesi në Gjykatën Woolwich Crown lejoi të zbulohej çdo detaj të vjedhjes së pensionistëve, më i madhi që Britania kujton të ketë ndodhur dhe që ka nisur të xhirohet një film, sepse nuk është nevoja që t’i shkruhet skenari.
Brian Reader jetonte në Dartford, dhe vinte me tren në stacionin e Urës së Londrës, ku të tjerët e merrnin me makinë. Për të udhëtuar, përdorte Freedom Pass, leja e udhëtimit e dhënë për të moshuarit. Banda i kaloi muajt shkurt e mars duke bërë inspektime në zonën e quajtur Hatton Garden. Survejonin kamerat, alarmet, portat e mëdha të çelikut dhe muret e larta.
Të fortë nga përvoja e tyre si hajdutë në vitet ’80, të katërt e kuptuan shpejt se dyert e argjendarisë së Thesarit nuk mund të hapeshin kollaj. Por kishte një zgjidhje: Hilti DD350, një matrapik që arrin të bëjë tre vrima të mëdha në mur.
Nuk ishte e vështirë të mësoje përdorimin e saj, mjafton ta shikoje në Youtube.
2 prill 2015, në prag të një fundjave gjatë Pashkëve, anëtarët e grupit u ritakuan në Hatton Garden. Reader kishte në kokë një kapuç të verdhë, Collins i jepte furgonit Ford Tranzit. Jones, Perkins dhe Carl Wood, një bashkëpunëtor të cilit iu tregua aq sa duhet të dinte, u veshën si punëtorë. Ishte dhe një tjetër burrë me flokë të kuqe që i priste ata, i njohur me nofkën “Basil”, njeriu më i rëndësishëm nga të gjithë, ai që kishte çelësat e ndërtesës. Disa orë më vonë, kur argjendari i fundit doli si zakonisht për lehtësi duke përdorur derën e sigurisë, Basil ishte brenda tashmë duke futur nga e njëjta derë bashkëpunëtorët.
20 milionë stërlina
Për të evituar sistemet e alarmit, hajdutët kaluan nga boshti i ashensorit, dhe shpuan një mur betoni në tre vrima, të mjaftueshme sa për të kaluar një person. Por nga ana tjetër, u doli një e paparashikueshme: një dollap i blinduar që jo vetëm që nuk çahej por as nuk spostohej nga vendi, as me mjetet hidraulike që hajdutët kishin marrë me vete. Kjo bëri që hajdutët të dilnin e të shkonin në shtëpi, duke menduar të hiqnin dorë.
Por të shtunën e 4 prillit shkuan në Machine Mart, për të blerë një mjet akoma më të fuqishëm, dhe në orën 8 të darkës ishin kthyer përsëri tek argjendaria, por kësaj radhe pa Reader-in dhe Wood që hoqën dorë nga aksioni nga frika se mos përfundonte keq.
Të tjerët arritën të hapin 73 nga 999 kasetat e sigurisë, pikërisht ato që mbanin thesarin më të madh, dhe arritën të marrin 20 mln paund, dhe i fshehën në varrin e familjes së Jones, në varrezat Edmonton. Policia arriti t’i kapë falë gjurmimeve në telefon. Por ende vazhdon të jetë i lirë i ashtuquajturi “Basil”, shefi i grupit, personi që kishte çelësat dhe dinte se cilat kaseta duheshin hapur.
