Në këto ditë kur bota flet për Izraelin, pak e dinë se edhe shkenca, konkretisht bioteknologjia, pati një rol të rëndësishëm në lindjen e këtij shteti në vitin 1948. Historia nis në vitin 1914, me shpërthimin e Luftës së Parë Botërore, një konflikt që u tregua shumë më i gjatë dhe më i përgjakshëm nga sa pritej.
Një nga problemet më të mëdha të Mbretërisë së Bashkuar ishte mungesa e municioneve. Artileria britanike përdorte një eksploziv të quajtur ‘cordite’, i cili nuk prodhonte tym kur qëllohej, por për përgatitjen e tij kërkohej acetoni. Anglia e importonte këtë substancë nga Gjermania dhe Austro-Hungaria, dy vende me të cilat ishte në luftë, ndaj furnizimi u ndërpre.
Në këtë situatë kritike, zgjidhja erdhi nga një kimist me origjinë hebraike, Chaim Weizmann, që jetonte dhe punonte në Britani. Ai arriti të izolojë një bakter të quajtur ‘Clostridium acetobutylicum’, i cili prodhonte aceton përmes fermentimit të amidonit, një proces shumë më efikas se distilimi i drurit.
Falë këtij zbulimi, prodhimi i municioneve britanike u rrit ndjeshëm: nga 500 mijë predha në vitin 1914, në 50 milionë predha në vitin 1917. Roli i Weizmann-it ishte aq vendimtar saqë kryeministri i atëhershëm, Lloyd George, i ofroi atij çdo shpërblim që dëshironte. Por Weizmann, si sionist i bindur, kërkoi vetëm një gjë, një atdhe për popullin e tij.
Kjo kërkesë çoi në shpalljen e Deklaratës së Balfour në vitin 1917, që mbështeti krijimin e një shteti hebraik në Palestinë. Kur më në fund Izraeli u shpall shtet më 1948, Chaim Weizmann u bë presidenti i tij i parë, detyrë që e mbajti deri në vdekjen e tij në vitin 1952.
Në një fjalim para Asamblesë Kushtetuese të Izraelit në vitin 1949, Weizmann tha: Gjithë jetën kam luftuar për ta bërë shkencën dhe kërkimin themelin e projektit tonë kombëtar. Por gjithmonë kam ditur se ekzistojnë vlera më të larta se shkenca: drejtësia, integriteti, paqja dhe vëllazërimi.
Teknika e tij për prodhimin e acetonit është tashmë e vjetëruar, por mesazhi i tij për njerëzimin mbetet i vlefshëm edhe sot.
