Nga Bedri Islami
Namik Dokle është njëri ndër njerëzit e politikës me një staturë të veçantë njerëzore. Jam i bindur se njerëzorja e ka drejtuar nga politika dhe ka mbetur i tillë.
Nuk do të jetë më pjesë e parlamentit, të cilën e drejtoi disa tejet ndershmërisht, dhe, si më kishte thënë disa muaj më parë, kjo kishte qenë zgjidhja e tij.
Edhe asaj dite kur dëgjova mendimin e tij nuk isha i një mendjeje, kisha një shtysë se mund të rikthehej në sallën ku fjala e tij ka pasur gjithnjë peshën e saj dhe, ku, përmes njerëzores, ka përcjellë sinqeritetin, vrullin e pasionin e tij.
Jemi miq të hershëm dhe të përhershëm prej më se 40 viteve. Dy herë ka qenë zyrtarisht shefi im, kryeredaktori im, dhe asnjëherë nuk e kam ndjerë peshën e pozitës së tij, sepse nuk e mbarte këtë peshë.
Asaj dite kur biseduam për parlamentin e ardhshëm, krejt befas, e ndjeva se ishte i lodhur, por nuk e mësova se nga vinte lodhja e tij, që, askurrë nuk kishte të bënte me punën e tij. Ndoshta ndjehej i lodhur nga gjithë ajo rollovi, por ndoshta edhe nga fakti që një brez i ri në politikën e Rilindjes, si mos më keq, kishte filluar të largohej nga ajo që mund të quhej garda e vjetër e socialistëve.
Të rinjtë rilindas nuk e dinin ndoshta se sa e vështirë kishte qenë të ngrije, jo nga hiçi, por nga humbëtira, një forcë politike, që megjithëse e re, kishte marrë mbi vete, ose ia kishin ngjeshur mbi vete, të gjithë mëkatet e partisë së vjetër, nga e cila kishin marrë dy gjëra; anëtarësinë e thjeshtë, sepse liderët ngrehalucë kishin ikur turrasi dhe godinën e një strukture të saj. E megjithatë në fillimin e vitit 1991 ata ishin të anatemuarit e dekadës. Kjo gardë e vjetër, rrethuar nga disa vizionarë të njohur intelektualë të shquar, po përpiqej të ngrinte në këmbë një të majtë moderne, demokrate, ku shembulli i tyre ishte një politikan francez, Miteran dhe të cilit, ashtu si mundeshin përpiqeshin t’i ngjanin.
Kjo gardë e vjetër, që në fakt ishin djem e burra të rinj, krejt lirisht mund të shkonin tek opozita e asaj kohe. Shumë prej tyre, ose nuk kishin asnjë mëkat nga regjimi i vjetër, ose lidhjet e tyre kishin qenë të sipërfaqshme nga regjimi serb e më pas pjesë e st.
Më i vjetri prej tyre ishte Dritëroi, patriarku i partisë, burrë me autoritet të pashoq, ndër më të rinjtë ishin Pandeliu dhe Iliri, e mes tyre edhe një mik i imi i mëvonshëm, shqiptari nga Kosova Haki Morina, ish i burgosur politik nga regjimi i Millosheviqit, e më pas, pjesë e rëndësishme e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.
Asaj kohe nuk kishte rroga për të gjithë ata që ishin pjesë e kësaj rilindje të vërtetë. Shumë prej tyre vinin gjithë kohën e tyre të lirë, por vetë statura e tyre njerëzore, më pas politike, bënte që shumë njerëz të kthenin kokën pas për të ndjekur ecjen e tyre.
Nganjëherë edhe i fishkëllenin. Shkonin nëpër qytete të ndryshme edhe me autobusët e paktë dhe dietat që tepronin i kthenin pas.
Njerëzit i donin dhe mburreshin me miqësinë e tyre. Nga kjo gardë nuk e di nëse ka mbetur dikush më në parlamentin e ardhshëm.
Nuk janë më në atë sallë figura të tilla si Moikomi, Ismail lleshi, Sabit Brokaj, Xhevat Lloshi, Limos Dizdari, Servet Pëllumbi, Arta Dade, Ermelindja Meksi, Bashkim Zeneli, Shaqir Vukaj e shumë të tjerë, të cilëve rilindasit e rinj as emrin nuk ua dinë. Normalisht, ata nuk do të ishin gjithnjë deputetë, se kohërat ndryshojnë, por respekti ndaj tyre mbetet. Rilindësit e rinj e gjetën gati këtë godinë partiake të cilën e ngritën mjeshtër të politikës. por ndodhka edhe kështu : çirakët i lënë jashtë mjeshtërit, shkojnë edhe më tej,i harrojnë.
Nejse, të kthehem tek ajo që sot quhet garda e vjetër e socialistëve. Namik Dokle ishte më i afërti për mua. Me propozimin e tij u zgjodha në strukturat e larta drejtuese të PS-së, por nuk është vetëm kjo. Unë jetoja në Shkodër asaj kohe dhe si gazetar i “Zërit të Popullit”, në një qytet thuajse krejt djathtas në atë kohë, nuk ishin vetëm xhamet që më thyheshin shqetësimi i miqve.
Namik Dokle ishte njëri nga ata që trazohej dhe kishte gjithnjë ndjenjën e të qenurit pranë të gjithëve.
Do i mungojnë parlamentit të ri ai dhe shumë figura të tjera emblematike. Ata ishin ndër ato personalitete që kur përmendeshin askush nuk pyeste se kush është, ndryshe nga sa ndodh tani.
Ishte dëshira e tij, kështu më tha, disa muaj përpara.
Mendoj, ndoshta nuk e kam mirë, se rëndesa e mosmirënjohjes mund të ketë qenë, ku ta dish, lodhja më e madhe mbi supet e tij.
