Monarkitë e Gjirit janë ndër blerëset më të mëdha në botë të armëve të teknologjisë së lartë, duke investuar miliarda “petrodollarë” në arsenale ku përfshihet elita e industrisë ushtarake globale. Megjithatë, këto vende përballen me mungesë të theksuar në trajnim dhe në kapacitete reale luftarake, aq sa shpesh detyrohen të rekrutojnë kontraktorë të huaj nga vende të ndryshme.
Të gjitha monarkitë e Gjirit investojnë fuqishëm në pajisje ushtarake. Arabia Saudite ka synuar tradicionalisht sistemet më të avancuara: avionë luftarakë F-15 dhe F-35, Tornado dhe Eurofighter, si edhe avionë radarikë Boeing E-3 dhe Saab 2000, duke preferuar furnitorë amerikanë dhe evropianë për të shmangur pasojat e mundshme të embargove. Katari disponon F-15 dhe Eurofighter; Emiratet e Bashkuara Arabe kanë në flotën e tyre F-16, Mirage 2000 dhe së shpejti Rafale. Megjithatë, në momentet kritike, kjo epërsi teknologjike nuk ka rezultuar vendimtare.
Rastet individuale të guximit nuk mungojnë, si ai i një princi kuvajtian që në vitin 1990, në komandën e një F-18, u përball i vetëm me aviacionin pushtues irakian. Por heroizmi nuk mjafton në luftërat moderne, të cilat kërkojnë struktura të konsoliduara dhe personel të kualifikuar, elemente që këto shtete, ndonëse të pasura, i kanë të kufizuara për shkak të përmasave demografike. Për flotën ushtarake “çelës në dorë” të blerë në Itali, e pajisur me radarë dhe interceptorë kundër raketave balistike të Gardës Revolucionare iraniane, Katari ka rekrutuar marinarë dhe nënoficerë pakistanezë. Sipas vlerësimeve, nevojiten të paktën dy breza për të ndërtuar kapacitete të barasvlershme me ato të Gardës Revolucionare, e cila po dëshmohet si kundërshtar i rrezikshëm.
Aktualisht, dobësia më e madhe shfaqet në mbrojtjen kundërajrore. Problemi nuk kufizohet vetëm në Gjirin Persik: edhe vendet perëndimore po hasin vështirësi në përthithjen e mësimeve nga lufta në Ukraina. Presidenti Volodymyr Zelensky madje ka propozuar dërgimin e ekspertëve nga Kievi për të ndihmuar Mohammed bin Salman.
Sfida kryesore mbetet përballja me sulme masive me dronë dhe raketa, që kërkojnë sisteme shumë-shtresore mbrojtjeje, me interceptorë tokë-ajër të sinkronizuar me skuadrilje avionësh luftarakë. Njëkohësisht, shmangia e përdorimit të raketave me kosto milionëshe për të rrëzuar dronë të lirë prodhimi është një tjetër dilemë strategjike.
Një tjetër mangësi lidhet me mbrojtjen e infrastrukturës kritike. Sipas raportimeve, objektiva parësore kanë qenë sistemet e zbulimit dhe radarët, me qëllim dobësimin e rrjetit mbrojtës. Në letër, mburojat ajrore të vendeve të Gjirit konsiderohen të avancuara, madje në disa raste superiore ndaj atyre evropiane. Dubai dhe Doha mbështeten në bateri Patriot të gjeneratës së fundit, të përforcuara nga sisteme të dislokuara nga ushtria amerikane, ndërsa Riadi ka përfituar edhe sistemin Thaad për neutralizimin e raketave balistike jashtë atmosferës. Megjithatë, në praktikë, koordinimi operacional ka rezultuar problematik.
Dronë të shumtë kanë arritur të godasin porte, centrale energjetike, impiante nafte dhe aeroporte, infrastrukturë jetike që kërkon mbrojtje të përforcuar. Mungesa e stërvitjeve të përbashkëta me forcat amerikane dhe kufizimet në shkëmbimin e informacionit për shkak të sekretit shtetëror kanë thelluar boshllëqet. Një incident i fundit përfshiu edhe “zjarr miqësor” ndaj tre avionëve amerikanë F-15E nga pozicionet kuvajtiane.
Një dobësi tjetër është rezerva e kufizuar e municioneve: rreth një mijë interceptorë për sistemet Patriot të Emirateve, pesëqind për Katarin dhe njëqind për Bahreinin, sasi të pamjaftueshme përballë valëve të sulmeve ajrore. Përvoja e qiellit të Kievit ka treguar se lufta moderne kërkon jo vetëm teknologji të avancuar, por edhe përgatitje, koordinim dhe rezerva të qëndrueshme. Një paralajmërim që, sipas analistëve, as Evropa nuk duhet ta neglizhojë.
