Të kuptosh momentin kur duhet të humbasësh

Nga Arjan Vasjari

Ka një simetri, pothuajse matematikore, mes qendrimit të socialistëve ndaj ligjit të dekriminalizimit dhe demokratëve ndaj reformës në drejtësi. Zvarritja, retorika, mundimi, trysnitë, detajet, kalkulimet, hiletë janë pothuajse identike. Sigurisht edhe dështimi. Sepse në të dyja rastet, për një dialektikë historike, palët e kanë pasur të parashkruar dështimin ndaj progresit. Qoftë ligji për dekriminalizimin, qoftë reforma në drejtësi janë vektorë të qartë progresi. Këtë nuk e kuptojnë vetëm mendjet e mpira apo ato mediokre. E megjithatë, ka një element që nuk n’a lejon të vendosim shenjën e barazisë absolute mes këtyre dy sjelljeve antipolitike. Ky element është, intuita për të kuptuar momentin se kur duhet të humbasësh!

Duam apo s’duam, fakti që R(r)oshi nuk figuron më sot qytetari i parë i Kavajës, është edhe për shkak të Edi Ramës. Pikërisht të atij që R(r)oshin e përzgjodhi me dorën e vetë për të qenë administrator i atij qyteti. Paradoksi ulërret por, edhe e vërteta gjithashtu. Sepse, socialistët, me gjithë zvarritjen për një vit të ligjit, me gjithë retorikën e neveritshme, me gjithë mundimin që i shkaktuan jetës parlamentare deri në miratim, me gjithë trysninë e ndërkombëtarëve, me gjithë detajet, kalkulimet, hiletë e kështu me rradhë, në fund e votuan ligjin për dekriminalizimin. E di që aty pas rreshtit janë në pritë ata që do thonë se “e votuan nga e keqja, nga presioni i ndërkombëtarëve”. Saktë dhe qartë! Edhe unë ashtu mendoj. Vota e socialistëve për ligjin e dekriminalizimit, ishte një votë e pavullnetshme, një votë e shtrënguar. Mirëpo, logjika komune n’a sugjeron që, socialistët edhe mund të mos e votonin këtë ligj. Arsye kishin, duke filluar që nga ato ngushtësisht politike(e dinin se ligji do penalizonte mjaft deputetë apo funksionarë të saj) qoftë juridike(ligji ka probleme të natyrës kushtetuese dhe të drejtave të njeriut). Mundet edhe të mos i përfillnin deri në fund ndërkombëtarët, mundet edhe që ta shpallnin këtë ligj, jo përparësor në axhendën e tyre politike. A nuk po sillen kështu demokratët sot me reformën në drejtësi? Por Edi Rama vendosi ta votojë. Jo se donte ligjin, jo se s’mund të bënte të gjitha këto që u renditën më sipër por, kuptoi se kishte ardhur momenti që duhej të humbiste.

Me demokratët, gjithshka është e njëjtë përvec atij elementit që thamë pra, aftësisë për të kuptuar se, momenti për të humbur ka ardhur. Reformës në drejtësi i duhet hapur rruga! Mirëpo, në ndryshim nga Edi Rama, Lulzim Basha përvecse ka një vit që e zvarrit reformën në drejtësi, përvecse përdor një retorik të pështirë ambigue, përvecse po mundon gjithë jetën parlamentare deri në sfilitje, përvecse nuk po përfill ndërkombëtarët, përvec detajeve, kalkulimeve, hileve e kështu me rradhë prapseprapë nuk po e voton reformën në drejtësi. Prodhon, riprodhon dhe spekulon me arsye dhe kauza të cilat mund të jenë të drejta por, nuk janë kontekstuale. Fjala vjen, sigurisht që zgjedhjet e lira janën një imperativ demokratik i përjetshëm por, momenti historik ka rendin e tij të përparësive. Thënë shkoqur, Lulëzim Bashën, paaftësia për të kuptuar se ka ardhur koha të humbasë, e ka bërë të besojë në mënyrë arrogante se, mund t’i imponojë Shqipërisë axhendën e PD.

Eshtë e verifikuar prej shumë vitesh, tashmë se, askush në politikën shqiptare nuk e elaboron dot institucionin demokratik të humbjes. Shumë apo pak, nëse do ta kishin të kultivuar “humbjen”, si një cilësi fiziologjike e sistemit, do ta kishin më të lehtë jo vetëm të bashkëjetonin por, edhe ta përdornin me inteligjencë atë. Rasti i ligjit të dekriminalizimit dhe reformës në drejtësi ishte, fatkeqësisht, një tjetër rast i humbur. I vetmi zhvillim ishte se, Edi Rama, së paku , diti të humbasë në momentin e duhur. Lulzim Basha as këtë nuk po e bënë dot.

Posaçërisht për JAVANEWS