Një maxhorancë skandalesh dhe një opozitë skandaloze

Nga Arjan Vasjari

Do të ishte pandershmëri intelektuale të mos denoncohej: me një densitet të tillë skandalesh mazhoranca e ka humbur betejën e saj morale me vehten dhe shoqërinë! Së paku, projekti i Rilindjes së autoritetit moral të pushtetit ka rënë. Eshtë një fenomen i pazakontë skandalesh e denoncimesh, në terma sasiorë, që do të gërryente çfarëdo shumice në sytë e opinionit publik. Le të përpiqen të gjithë që e mbështetën këtë mazhorancë tre vjet më parë (ku përfshihet edhe autori i këtyre rreshtave), për të relativizuar, minimizuar apo shpjeguar këtë spirale dekadence. Eshtë e kotë! Tashmë është një fakt i  hidhur dhe tmerrësisht zhgënjyes: kjo mazhorancë ia ka dalë ta shndërrojë skandalin nga kategori morale në kategori pushteti.

Janë vërtet shumë skandale për një mazhorancë që ka vetëm tridhjetë muaj që qeveris.Banditët në parlament,klientelizmi politiko-korruptiv CEZ-DIA, çështja Kokëdhima, aferat seksuale të funksionarëve lokalë, arratia e Eskobarit të Ballkanit, hija e përgjimeve të jashtëligjshme janë vetëm ekstrakti i një dosje që nuk mbaron së shfletuari. Nuk vlen asgjë,asnjë alibi,asnjë arsyetim,asnjë bilanc,asnjë shfajsim,asnjë akuzë,asnjë premtim. Nuk vlen alibia e “rrënimit moral ku e gjetëm”, nuk vlen arsyetimi i “vështirësive fiziologjike të shërimit të sistemit”, nuk vlen bilanci “i Lazaratit dhe modernizimit të policisë”, nuk vlen shfajsimi “edhe ne nuk jemi perfekt”, nuk vlen akuza se “ata para nesh vranë njerëz”, nuk vlen premtimi se “reforma në drejtësi është zgjidhja”. Skandalet kanë zënë poshtë gjithshka! Asgjë nuk vlen sepse askush nga ata që tre vjetë më parë e mbështetën këtë shumicë nuk i bënë kështu llogaritë. Askush nuk imagjinonte që vetëm pas tridhjetë muajsh, shënja e rrëzimit moral të kësaj mazhorance do të ishte normaliteti i bashkëjetesës së saj me skandalin. Eshtë një stinë dekadence e kësaj mazhorance jo thjeshtë prej skandaleve por,mbi të gjitha në raport me etikën e parimeve që e sollën në pushtet tre vjet më parë. Gongu ka rënë dhe pretendimi,tashmë,nuk është më Rilindja. Jo! Pretendimi i vetëm është,kur do dilet nga kjo turbinë skandalesh?

Sigurisht që pretendimi, për arsye që merren me mend, nuk i drejtohet kësaj mazhorance skandalesh. Por,nuk i drejtohet, për arsye të tjera por, po aq substanciale, as kësaj opozite e cila, edhe pa pasur mundësitë objektive të prodhojë skandale, është sidoqoftë skandaloze. Dishepujt e teorisë se, “opozita ka vetëm fjalën për të denoncuar” me siguri që nuk mbajnë parasysh se,problem i opozitës sonë nuk është se ka vetëm fjalën por sepse, edhe atë nuk di ta përdorë.

Para pak ditësh, Jozefina Topalli, me gjasë në një moment “arratie psikologjike”, elaboroi në mënyrë të sinqertë idenë se “kjo mazhorancë është skandaloze, por ne jemi edhe më keq”. Po të bazohemi në mendjen intuitive të atyre që besojnë se e ka thënë ngaqë nuk shkon me Lulin, duhet të pranojmë se opozita është politikisht normale. Mirëpo, bazuar në mendjen racionale të atyre që besojnë tek faktet dhe opozitarizmi modern, opozita në aksionin e saj politik është skandaloze.

Fraza pa leje e zonjës Topalli nuk shërben për të përforcuar pikpamjen se opozita është politikisht skandaloze. Ajo ndihmon vetëm për të shpjeguar se, mundësia e vetme që opozita të kuptoj vehten, është të mos skandalizohet vetëm me qeverisjen plot skandale të kundërshtarit por, edhe me opozitarizmin e saj skandaloz. Opozitarizmi i saj është vetëm një klishe retrograde e opozitës së Sali Berishës por, së paku atij i shkonte për temperamentin dhe kontekstin historik. Opozita e sotme është një varfëri kuptimore në ligjërim, në ide dhe në akt. Eshtë një opozitë që gjithë parabolën e saj politike e ndërton ose me ç’të reja ka nga fronti i skandaleve me brekë të mazhorancës, ose duke u kacavjerrur vetë pas brekëve të Ilir Metës.

Po! Kjo është një opozitë e dënuar nga pamjaftueshmëria skandaloze e të bërit politikë. Eshtë një opozitë e cila, ngaqë nuk arrin dot të riprodhohet brenda një fabule të re idesh, e ka zhvendosur atraksionin dhe mbijetesën e saj politike te figura quasi sakrale e qytetarit dixhital i cili, megjithë gjenialitetin kreativ, ngelet dëshmia skandaloze e dipendencës absolute të opozitës nga “objektet fetish” të Sali Berishës.

Atëhere, më mirë një mazhorancë skandalesh apo një opozitë skandaloze?

Posaçërisht për Javanews.al