Arjan Vasjari/ LULEXIT

Nga Arjan VASJARI

Ambasadori Lu tejkaloi çdo elegancë diplomatike kur, thirrjen që të rinjtë shqiptarë të mbështesin publikisht reformën në drejtësi, e shfrytëzoi për të deklaruar emrin, që sipas tij “ka gjetur gjithmonë një arsye për të kundërshtuar reformën”. Ai është, Lulzim Basha! Mirëpo, ndonëse kjo është sjellja e vetme indiskrete që kur ambasadori ka vënë këmbën këtu, është pikërisht sjellja që n’a duhet! Sepse, në djall korniza e statusit, në djall sovraniteti,në djall keqkuptimet e kritikat, më në fund u rrëzua çdo lloj keqkuptimi mbi përputhjen mes mendimit të ambasadorit dhe gjuhës së tij. Sintaksa e  zotit Lu përfaqëson mendimin e ambasadorit Lu! Në këtë vështrim, reforma ka gjasë të dështojë, investimi amerikan gjithashtu por, fajtori duhet të ketë një emër. Praktikisht, proklama e ambasadorit, nuk është arma e fundit për ta nxitur Lulzim Bashën të jetë pjesë e reformës por, akti final që e nxjerrë  përfundimisht atë nga perimetri i konsideratës zyrtare të Uashingtonit. Një lloj LULEXIT!

Por përse fajtori për dështimin e reformës nuk mund të ishte një identikit ambig mes trajtave të ish-kryetarit dhe kryetarit por, një emër i qartë?

Sepse, qëndrimet e Lulzim Bashës për reformën në drejtësi nuk janë qendrime të Sali Berishës por, të Lulzim Bashës. Ato janë autentike të tij dhe gjithë alibia me frazën acaruese “Luli do por nuk e lë Saliu” është bërë e shpifur dhe nuk mban më. Fakti që qëndrimet mes tyre mbi reformën përputhen përforcon edhe më shumë arsyen për ta nxjerrë jashtë opinioneve pozitive të Shtëpisë së Bardhe drejtuesin e ri të PD-së. Lulzim Basha u pa si yll në ngjitje jo pse ai zëvendësoi fizikisht liderin historik të demokratëve por, sepse besohej se ai do të zevëndësonte, para së gjithash, kulturën e tij politike mbi sistemin. Mirëpo, përveç një leksiku formalisht më të moderuar, sjellja e Lulzim Bashës nuk ka ndonjë ndryshim esencial nga paraardhësi i tij. Tetëmbëdhjetë muajt e reformës në drejtësi ishin një test shterrues për të kuptuar ndryshimin mes të dyve dhe në fund është e qartë se, Lulzim Basha është mbartësi par excellence i genit politik të Sali Berishës. Ai nuk kultivon ide politike të ndryshme mbi drejtësinë  jo sepse e pengon Berisha por, sepse idetë e tij janë njësoj si idetë e Berishës. U përputhet gjithshka: idetë, vizionet, kultura, instiktet dhe afërmendsh interesat mbi sistemin e drejtësisë.

Të gjitha këto ambasadori Lu i kuptoi me vonesë. Jo për shkak të inteligjencës së tij por, për shkak të vështirësisë fiziologjike që ka një amerikan për  të bërë dallimin mes dy qenieve shqiptare politikisht identike. Tani që e ftilloi fabulën, me siguri ndjehet keq që për tetëmbëdhjetë muaj rresht i shkoj jeta nga zyra e ish-kryetarit të PD-së te zyra e kryetarit të saj, me shpresën për të gjetur diçka të ndryshme në mendimet e tyre  për reformën në drejtësi. Tani që ai konstatoi pamundësinë për të gjetur mospërputhje në lëndë mes Lulzim Bashës dhe Sali Berishës, doli dhe foli qartë. Sigurisht që i foli të parit si përfaqësuesi zyrtar i partisë. Por nuk i kërkoi të votojë reformën. Këtë ia kërkoi individualisht deputetëve të tjerë. Që do të thotë, se e konsideron të ezauruar përpjekjen për t’i kërkuar Lulzim Bashës ok për reformën. I ka bërë një EXIT të fortë me pak fjalë!

/Posaçërisht për JAVA NEWS