Nga Simon Tisdall
Mësimi i historisë, i dhënë me finesë dhe shumë i nevojshëm nga Charles III, i dha SHBA-së një “dashuri të ashpër”. Por a do ta kuptojë mesazhin Trump?
Nga batutat e shumta të bëra nga Mbreti Charles gjatë vizitës së tij në Uashington, ajo që rikujtonte përballjen vendimtare anglo-franceze të shekullit të 18-të për dominimin mbi Botën e Re ishte më therësja. Duke folur në një banket shtetëror në Shtëpinë e Bardhë, Charles iu drejtua Donald Trump dhe tha: “Ju së fundmi keni komentuar, zoti President, se nëse nuk do të ishte për Shtetet e Bashkuara, vendet evropiane do të flisnin gjermanisht. A guxoj të them se, nëse nuk do të ishte për ne, ju do të flisnit frëngjisht!”
A e kuptoi Trump? Kush e di? Në përgjithësi, historia, madje edhe e tyre, nuk është lënda e preferuar e shumicës së amerikanëve. Një popull i orientuar nga e ardhmja, ata nuk ndalen te e kaluara dhe as nuk mallëngjehen pas kënaqësive iluzore të lavdive të dikurshme. Ndërsa breza britanikësh ende zhyten në nostalgji për Spitfire-t, Churchill-in dhe Vera Lynn (dhe mposhtjen e francezëve), amerikanët zakonisht kërkojnë male të reja metaforike për të ngjitur. Këndvështrimi i tyre është përgjithësisht pozitiv. Përveçse, nën Trump, ai është shtrembëruar në një version të ringjallur dhe të shëmtuar të imperializmit amerikan të “manifest destiny”.
Në mënyrën e tij të qetë dhe të përmbajtur, Charles kishte shumë për të thënë për gjithë këtë. Duke iu drejtuar Kongresit, ai nuk i dha Trump-it qortimin e ashpër që shumë në Britani (përfshirë edhe mua) kishin shpresuar. Duke pasur parasysh kufizimet kushtetuese dhe politike, gjithsesi ishte një performancë me guxim. Charles mund të ketë arritur të zbusë përkohësisht fërkimet SHBA–MB. Por arritja e tij më e madhe ishte t’u kujtonte amerikanëve, shumë butë, se kush janë, nga vijnë dhe sa shumë më mirë mund dhe duhet të bëjnë.
Për ta thënë butë, SHBA-ja, e udhëhequr nga presidenti i saj i vrullshëm dhe Partia Republikane, ka qenë prej një kohe jashtë karakterit të saj. Antidoti i ofruar nga Charles ishte qetësia, një balsam – dhe perspektiva. Ai ofroi një lente të pjekur dhe të vetëdijshme përmes së cilës të shihet, të kapërcehet dhe të shikohet përtej provave dhe trazirave të epokës Trump. Ai artikuloi një besim te SHBA-ja që amerikanët rrezikojnë ta humbasin. Ai foli për unitetin si kusht thelbësor për suksesin. Theksoi se ajo që bën SHBA-ja ka rëndësi kudo. Mësimi i tij i hollë, shumë i nevojshëm i historisë mund të ketë bërë më shumë se sa ka bërë ndonjëherë Trump për ta bërë SHBA-në të ndihet sërish e madhe.
Reagimi i demokratëve dhe i shumë republikanëve në një Kongres të përçarë ishte domethënës. Herë pas here, ata u ngritën së bashku për të duartrokitur bindjen e dukshme të sinqertë të mbretit, të nënkuptuar më shumë sesa të shprehur hapur, se SHBA-ja do ta kalojë këtë, do t’i vijë mendja, do të rizbulojë parimet e saj, do të synojë sërish të veprojë si një forcë morale për të mirën – bindjen e tij se makthi do të marrë fund, siç tregon historia, sepse makthet gjithmonë marrin fund.
E mbani mend Magna Carta-n? Ajo kartë angleze e vitit 1215 që kufizoi pushtetin e mbretërve ishte një fletë orientuese për etërit themelues të SHBA-së dhe është cituar të paktën 160 herë në çështjet e Gjykatës së Lartë të SHBA-së, tha Charles. Ajo vendosi “parimin që pushteti ekzekutiv i nënshtrohet kontrolleve dhe balancave”. Kush mund ta humbiste këtë aludim të zgjuar të një mbreti të vërtetë ndaj tekave të një pseudo-mbreti tejet të pushtetshëm në Shtëpinë e Bardhë? Demokratët sigurisht që jo. Ata u ngritën në këmbë dhe brohoritën.
E mbani mend Bill of Rights të vitit 1688, produkt i luftës civile angleze dhe i luftës për sovranitet parlamentar? Pjesë të atij teksti u morën fjalë për fjalë dhe u përfshinë në Bill of Rights të SHBA-së të vitit 1791, vuri në dukje ai. Këtu kishte mbështetje të hapur mbretërore për ata që kanë frikë se liritë civile në SHBA sot po bien viktimë e një tiranie të ricikluar. E mbani mend 11 shtatorin, një çerek shekulli më pas? Vendet e NATO-s si Britania e kujtojnë, tha Charles. Ata kujtojnë gjithashtu si u rreshtuan përkrah SHBA-së. Mesazhi i pathënë: vlerësoni mbështetjen dhe besnikërinë e Mbretërisë së Bashkuar dhe aleatëve tuaj evropianë. Dhe kthejeni këtë mbështetje. Ndihmoni Ukrainën.
Kujtimet e mbretit për turet e mëparshme mbretërore shërbyen gjithashtu për të rifreskuar kujtesën historike kolektive amerikane – dhe për të nënvizuar temën e tij: se pavarësisht sa i madh apo i fortë të jetë, asnjë vend nuk mund të ecë vetëm për shumë kohë. Nëna e Charles-it, Elizabeth II, kishte qenë një mike e mirë për çdo president që nga Eisenhower. Këto lidhje, sugjeroi ai, pasqyronin lidhjet e thella dhe të qëndrueshme mes dy popujve. SHBA-ja, megjithëse një komb i suksesshëm dhe i pavarur, mbetet e rrënjosur në Britani dhe në Evropë. Dhe, pothuajse e tha, mos e harroni kurrë këtë!
Në një farë mënyre, ishte e qartë, e konsumuar, madje edhe disi manipuluese. Por reagimi entuziast në Kongres dhe në mediat amerikane sugjeroi se amerikanët – me ndjenjën e tyre kombëtare të vetvetes nën sulm të përditshëm, me frikërat për të ardhmen gjithnjë e më të theksuara, me nervat e lodhura dhe jetët e trazuara nga traumat dhe kapriçot e pafundme të Trump-it – kishin shumë nevojë ta dëgjonin. George Canning, sekretari i jashtëm britanik në vitin 1826, tha famshëm se “e thirri Botën e Re në ekzistencë për të rivendosur ekuilibrin e Botës së Vjetër”. Përmes vizitës rikujtuese të Charles-it, “Bota e Vjetër” ia ktheu nderin.
Është e vërtetë. Politikisht po aq sa historikisht, “mbretërimi” i Trump-it e ka nxjerrë SHBA-në thellësisht jashtë ekuilibri. Gjysma e vendit duket se mendon se është në luftë me një armik të brendshëm dhe me aleatë të huaj mosmirënjohës e grabitqarë. Gjysma tjetër dëshpërohet nga një president që minon aktivisht vlerat demokratike dhe ligjet që kolonët rebelë luftuan për t’i mbrojtur 250 vjet më parë dhe mbi të cilat mbështetet kushtetuta e SHBA-së – dhe legjitimiteti i saj në botë. Mbreti Charles shkoi në Uashington për të shpëtuar…
