Diferenca të mëdha, edhe pse sakrifica e skuadrës sonë ishte e jashtëzakonshme. Spanja është një ndër ekipet më të mira të botës dhe ndoshta ekipi më prepotent për zotërimin e topit. 72% dominim i lojës është stili i Barcelonës dhe vetëm ekipet e mëdha mund ta bëjnë këtë.
Ne nuk jemi ekip i madh, jemi një ekip punëtor, ekip që sakrifikon, ekip që duhet të japë 120% nga vetja, të mos bëjë asnjë gabim dhe të ketë edhe fatin me vete për të marrë pikë ndaj Spanjës. Shumë elementë që duhen bërë bashkë dhe ajo e djeshmja nuk ishte dita jonë…
Pjesa e parë
Skuadra ishte vendosur mirë në fushë. E shkurtër, agresive dhe qartazi me një dëshirë të madhe për t’i ndalur spanjollët. Të gjithë të vetëdijshëm se diferencat janë të mëdha, ndaj edhe presioni është më i madh se zakonisht. Nuk kam asnjë kritikë për skuadrën. Kaq ishin mundësitë tona. Mund të bënim diçka më shumë nëse do të kishim pasur pak më shumë cilësi në mesfushë, por ne këtë kontingjent kemi.
Gabimi i Berishës
Gabim njerëzor. Nëse shkuam aq gjatë pa pësuar, shkuam pikërisht prej Etritit. Dhe po ju them se gabimet e tilla i bëjnë vetëm lojtarët e mëdhenj. Pse? Sepse ata në një moment të caktuar bëjnë një veprim duke menduar për diçka tjetër. Teknikisht gabimi i portierit erdhi pasi ai këmbën mbështetëse, të djathtën pra, e vendosi shumë afër të majtës dhe nuk mundi që ta dërgonte topin aq lart dhe aq larg sa donte kur e gjuajti atë rrëmbimthi.
Intuita më thotë se fillimisht ishte nisur për të bërë veprim tjetër dhe jo për ta goditur direkt, por në fraksion sekonde ka ndërruar mendje dhe ka dashur ta luajë menjëherë… Gjëra që ndodhin, nuk mund ta kryqëzojmë, sepse në fund të fundit të gjithë njerëz jemi.
Aktivizimi i Alijit
Ndërrim i detyruar, por De Biazi e kuptoi menjëherë se me atë në fushë kishte praktikisht zero shanse që të kalonte gjysmëfushën nga krahu i majtë. Roshi ishte i vetmi që hynte në dribling personal. Asnjë tjetër. Dhe këtu tregohet se kemi pak cilë- si, ose më saktë: nuk kemi mjaftueshëm cilësi as për të shpresuar me Spanjën…
Sakrifica e Memushajt
Dikush mund të thotë se pse Memushaj ishte aq i tërhequr, ndërkohë që ndeshjen më të mirë e ka bërë me Rumaninë kur ka luajtur pas sulmuesit kryesor? Po, e vërtetë, por në fakt detyrat e gjithë skuadrës ishin që vetëm të mbronin dhe të mbronin…
Me sa kuptova unë, plani ishte që të kalonim deri te minuta e 65-të pa pësuar dhe kur Spanja të bëhej akoma më agresive dhe të afroheshin edhe mbrojtësit në gjysmëfushën tonë, do të mund të tentonim ndonjë goditje në kundërsulm, por lapsusi i Berishës nuk lejoi që të shkonim aq gjatë. Dhe, për fat të keq, pas atij goli nuk na doli frika ne, thjesht u çlirua Spanja dhe, më pas, nuk pati më histori.
Asnjë gjuajtje në portë? Deshëm, por nuk mundëm… Nuk ishte ky rivali për të bërë kritika dhe për të gjetur fajtorë.
panoramasport/d.i.
