Nga Lorenc Vangjeli
Eshtë një traditë tashmë e ngulitur që në foshnjërinë e demokracisë shqiptare. Më e liga e mundshme. Një traditë e paprerë dhe e verifikuar që jep frutin e kërkuar. Edhe pse është frut i helmët që shkallmon shëndetin e politikës, që e denatyron atë, që e fut shoqërinë shqiptare më një spirale egërsie, tensioni, balte dhe relativizimi ekstrem të së keqes duke zhdukur kufijtë virtualë mes të vërtetës dhe gënjeshtrës.
Dueli i fundit mes dy S-ve të PD-së, Saliut e Salianjit, është guri i radhës në këtë lloj dominoje dramatike. I pari, krijuesi dhe shpikësi i kësaj patente politike, sapo ju kryqëzuan rrugët me ish-deputetin e tij, i rishkroi CV-në me baltën e preferuar. Piramida e akuzave të S-së së parë në emër, për S-në e dytë në mbiemër, shkonin nga menuja tradicionale si i shitur tek Rama e deri tek “miqësitë” e papërshtatshme me njerëz të botës së krimit.
Përgjigja e të dytit ishte gjithashtu simetrike. Berisha është në pazar me Ramën, por me çmim shumë herë më të lartë dhe është në lidhje të çertifikuara me krimin nga gjykata partnerësh.
Ky është i njëjti tekst që ka shoqëruar me vite të gjithë diskutimin/debatin politik në vend. Berisha ka qenë gjithmonë pjesë e kësaj tangoje me ritëm daulleje, me kirurgji sëpate, me shije vreri dhe aromë qenefhaneje. Me kundërshtarët përballë dhe me ish-miqtë e shndërruar në kundërshtarë. Apeli i tij i ka marrë të gjithë me radhë. Mocionistët që në vitin e largët 1992, Fatos Nanon sa kohë që ishte aktiv në politikë, pastaj kryesisht edhe Ilir Metën, Lul Bashën e mbi të gjithë, Edi Ramën, që kanë qenë shënjestër e sulmeve të Doktorit me ngulm daulleje, me kirurgji sëpate, me shije vreri dhe aromë qenefi publik. Duke përdorur të njëjtën teknologji akuzash: të shitur e të blerë, të korruptuar dhe dashnorë të krimit. Por me kalimin e kohës, me ndryshimin e interesave, ndryshonte dhe kalibrimi i gjuhës shpatë të Doktorit. Djajtë shndërroheshin në ëngjëj dhe anasjelltas. Mocionistët u rikthyen njëri pas tjetrit dhe u bënë sërish bashkëpunëtorë të ngushtë e të vyer. Nano u bë partner, Meta aset kombëtar e kështu me radhë. Po të ketë kohë më shumë kohë koha në dispozicion, me të gjitha gjasat do të vijë koha që Berisha të reabilitojë edhe vetë Ramën, për të takuar ëngjëllin nesër, po aty ku sot ai brirëzon djallin.
Kryeministri Rama ka përqafuar po të njëjtën teknologji. Për Berishën po e po, por edhe për Nanon e Metën vetë, për miq të shndëruar në armiq dhe për armiq që miqësia e gjetur rishtaz e bën të kapërcejë nga njëra anë në tjetrën e ylberit të qëndrimeve, sipas ngjyrës e shijes së interesit të momentit.
Mbas këtyre dy burrave, pothuaj gjithë të tjerët kanë bërë në mënyrë identike të njëjtën gjë. Pothuaj të gjithë pa asnjë përjashtim, pothuaj të gjithë kundër të gjithëve.
Ngri e ul, shkelmo e kalo, dëno dhe rehabilito, shpo me shpatë të vrazhdë dhe shëro me gjuhë delikate, të njëjtët personazhe lahen në të njëjtën kënetë shkumëzuese akuzash që do të mjaftonin që secili të gdhinte ditën në shtëpi dhe të ngryste natën dhe jetën në qeli. Por problemi nuk është tek mungesa e koherencës së tyre. As tek tallja që i bëhet kujtesës. As tek kaleidoskopi i çmendur i realitetit vetjak. Madje as tek dorëzimi pa kushte i moralit të shoqërisë së kushtëzuar nga interesi i individit me pushtet. Problemi qëndron në një detaj të vetëm. Në zgjidhjen e një dileme të vetme. Po sikur secili nga ta të ketë të drejtë për ato që thonë në vite për partnerin armik të rradhës. Po sikur secili të thotë të vërtetën në tangon e dëshpëruar të bashkëshkëmbimit të këtyre akuzave kriminale? Zot, ruaj Shqipërinë nga shqiptarët që dinë se çfarë thonë e bëjnë dhe bëjnë e duan të bëjnë, jo atë që thonë!
Mirë me vjehrrën, mirë me buhurrin….
Mirë me Salillarrët dhe Salusharët, po me Ramën ç’pate ?
Apo për të ballancuar pordhshmëritë e tua ?
Ja ke futur cazë pordhës bre Vangjkë. Bile një çiçkë si shumë bre.