“Skënderbeu, identiteti dhe bashkëkohësia”, ishte aktiviteti që u zhvillua në 620-vjetorin e lindjes së Heroit tonë Kombëtar, Gjergj Kastrioti Skënderbeu.
Historiani Pëllumb Xhufi, përballë të rinjve në Qendrën Kombëtare të Librit dhe Leximit, foli mbi dimensionin politik dhe ndërkombëtar të veprimtarisë së Skënderbeut, duke thënë se ambicia e tij kryesore ishte krijimi i një mbretërie të pavarur shqiptare, të krahasueshme me ato të Perëndimit.
“Ambicia e Skënderbeut ishte të krijonte një shtet, një mbretëri si të gjithë mbretëritë e botës, ku ai të ishte mbretëri, po një mbretëri nuk mund të krijohet pa pasur qytetet, aq më shumë qytetet bregdetare. Skënderbeu e dinte mirë se për t’u bërë mbret duhet të merrte kurorën nga Papa. U bë një luftë e gjatë për t’i marrë Venedikut këto qytete që i kishte pushtuar. Kjo luftë nuk u fitua nga Skënderbeu, por Venediku mori ca angazhime ndaj Skënderbeut. Venediku do i jepte para dhe një stof të shtrenjtë Skënderbeut. Këto ishin detyrime mes kryezotit dhe vasalit”, tha Pëllumb Xhufi.
Edhe pse ëndrra e Skënderbeut për kurorëzimin mbret i shqiptarëve nuk u arrit, për arsye të vdekjes së Papës, ai arriti të krijonte shtetin e tij, edhe pse jo mbarëshqiptar.
“Papa vdiq pikërisht kur filloi të nisej kryqëzata dhe kjo ëndërr e tij që do të kishte efekte të jashtëzakonshme për historinë e Shqipërisë nuk u realizua. Skënderbeu krijoi shtetin e tij, por nuk ishte shteti që ëndërronte, ku do të përfshinte gjithë trojet shqiptare. Nuk arriti të marrë qytetet kryesore që kishte uzurpuar Venediku, rreth 50 vite më parë: Shkodrën, Tivarin, Ulqinin, Durrësin. Nuk mori dot Beratin, por ndikimi i tij në Berat dhe në jug u shtri edhe përmes krushqisë që bëri me Gjergj Aranitin, që ishte njëherësh mbesë e Muzakajve, që ishin zotër në jug”, tha Xhufi.
Historiani theksoi se Skënderbeu kishte një vetëdije të thellë për rolin që luante në skenën ndërkombëtare dhe përdorte me mjeshtëri lidhjet diplomatike për të forcuar pozitën e tij politike.
“Pas dështimit të rrethimit të Krujës, Skënderbeu u bë i njohur dhe të gjithë u ofruan për ta ndihmuar. Filloi një raport i ngushtë i Skënderbeut me Perëndimin.
Ajo që ka rëndësi është se Skënderbeu ishte jashtëzakonisht i ndërgjegjshëm për rolin ndërkombëtar që kishte marrë ai dhe populli i tij”, shtoi Xhufi.
“Filmi Skënderbeu realizuar në 1952 bazohet plotësisht në dokumentacion historik e që ka konsulent shkencor Aleks Budën. Për të ka libra e dosje të tëra me dokumentacion, ku mund të përmendim dosjet e arkivit të Venecias, rreth 25 dosje ku trajtohet historia e familjes së Gjergj Kastriotit, kthimi i Skënderbeut në Shqipëri, organizimi i rezistencës antiosmane, beteja e tij kryesore dhe raportet me kancelaritë e huaja, duke filluar që nga papati”, vijoi Xhufi, ndërsa foli për perceptimin e njerëzve mbi Skënderbeun e që e cilëson real.
Historiani tregoi mes të tjerash se Skënderbeu zotëronte një italishte elegante dhe shkruante letra në këtë gjuhë, duke dëshmuar një lidhje të qëndrueshme me botën perëndimore.
Sipas Xhufit, orientimi fetar i Skënderbeut nga ortodoks në mysliman dhe më pas në katolik, ishte pjesë e një strategjie politike për të arritur qëllimin final: Krijimin e një mbretërie shqiptare përmes rezistencës ndaj Perandorisë Osmane dhe bashkëpunimit me principatat europiane.
