Zjarrfikësi i imazhit të opozitës

Nga Skënder Minxhozi/

Duket sikur Ilir Meta ka pasur një vegim hyjnor këto ditë. Një nga ato ngjarje që ndryshojnë jetët njerëzore dhe kthejnë përmbys fatet personale. Afrimi i javës së fundit, para votimit të reformës në drejtësi në Kuvend, prodhoi një kapërcim të habitshëm tek kryetari i institucionit. Në fillim Ilir Meta doli para mediave dhe hodhi idenë e një qeverie ekspertësh, duke përmendur vend e pa vend fjalën “burg”. Një ditë më pas, në studion e Fevziut, ai deklaroi se gjithçka kishte qenë një lapsus, një keqkuptim i publikut. As qeveri teknike, as kërcënime, asgjë prej gjëje. Përballë nesh u shfaq një njeri krejt tjetër.

Paralelisht me këto zigzage, Meta u shfaq tejet i acaruar në orët para votimit të 21 korrikut, duke u përplasur hapur me aleatët e tij politikë, përfshirë kreun e komisionit të reformës, nga i cili mori një përgjigje publike që do të mbahet mend gjatë. I dyzuar mes drejtimit të procesit të votimit dhe udhëtimit të tij të katërt në SHBA brenda tetë muajsh, ai u rikthye nga Filadelfia, drejt e në oborrin e Pallatit të Brigadave, për të brohoritur “Rroftë Venecia”, por pa harruar të justifikojë Oerd Bylykbashin për mospjesëmarrjen në ceremoni (po merret me ligjin e vetingut).

Është e vështirë ta dekriptosh pjesën më të madhe të lëvizjeve dhe qëndrimeve të Ilir Metës së javëve të fundit. Vetëm një gjë duket e qartë dhe s’ka nevojë për stërhollime: kreu i LSI po tundohet fort nga idea për ta kthyer anijen e tij politike në portin prej nga u nis në 1 prill 2013. Manovrat kanë nisur dhe Meta nuk humbet rast për të treguar se tashmë ndodhet vetëm formalisht në qeveri, ndërsa vepron sikur të ishte një ndërmjetës i huaj që ka ardhur në Tiranë për të pajtuar dy palë me të cilat s’ka asnjë lidhje. Në fakt ky përcaktim qëndron vetëm pjesërisht, pasi LSI ka marrë prej javësh nismën e rreshtimit de facto me të gjitha kauzat politike të opozitës.

Një e tillë është ajo e konsensusit me çdo kusht. Megjithëse ligjet e mbetura të reformës nuk imponojnë detyrimisht një marrëveshje me opozitën, Meta insistoi se çdo ligj duhet kaluar me consensus. Duke detyruar kështu PS që të bëjë llogari të tjera nga ato të 87 votave që ka formalisht në letër. Por duke u kujdesur edhe një herë më tepër, që imazhi i opozitës të jetë ai i pjesëmarrëses në proces. Edhe kur ajo nuk e do diçka të tillë.

Në këtë qëndrim ka një element presioni të dukshëm ndaj Ramës, por ka edhe një aspekt tjetër, për të cilin flitet shpesh tangent dhe nëpër dhëmbë. Le ta themi hapur dhe pa u fshehur pas frazave: Ilir Metës i intereson një reformë e holluar me ujë, një reformë e rrumbullakosur e pa thepa. Pikërisht ashtu siç i intereson edhe Bashës e Berishës. Secilit për arsyet e veta. Mbivendosja e interesave të përbashkëta po del e qartë si kristali këto ditë. Janë dy palë që luftojnë të njëjtën betejë. Ka muaj që kjo duket hapur, në dritën e diellit. Çka shpjegon në thelb edhe pozicionin që kreu i LSI ka marrë këto orë, si një “ekstremist i qendrës”, si një ithtar i paepur i konsensusit me çdo kusht dhe me çdo çmim. Është e gjitha një lojë, të cilën nuk duhet shumë mund e mend për ta kuptuar.