Nga Denis Dyrnjaja
Çdo verë, rrugët që zbresin drejt bregdetit të Shqipërisë mbushen me makina nga Kosova. Nuk është thjesht turizëm; është një ritual i heshtur bashkimi. Plazhet tona bëhen hapësira ku dialektet përzihen, ku flamuri kuqezi ndihet më shumë se kurrë, ku pushimi shndërrohet në afërsi shpirtërore.
Kosovarët nuk zgjedhin vetëm detin tonë për freski, por zgjedhin Shqipërinë si shtëpi verore. Miqësia, ashtu si çdo marrëdhënie e shëndetshme, kërkon reciprocitet. Kur dimri zbret mbi Ballkan dhe bregdeti zbrazet, malet e Kosovës marrin frymë.
Brezovica, Rugova, Sharri janë vende që ende për shumë shqiptarë të Shqipërisë mbeten më shumë si emra gjeografikë sesa përvojë. Ndërkohë, atje natyra ka bërë të njëjtat mrekulli sikurse ka krijuar në bregdetin e Shqipërisë.
Në malësinë e Kosovës ka borë, qetësi, mikpritje dhe një potencial të jashtëzakonshëm turistik që pret të zbulohet nga ne. Zgjedhja e vendpushimeve dimërore të Kosovës nuk është thjesht një vendim ekonomik apo praktik. Është një akt simbolik. Është mënyra jonë për të thënë: ju na zgjodhët ne, tani jeni ju zgjedhja jonë.
Është një urë që nuk ndërtohet me deklarata politike, por me valixhe, me netë hoteli, me kafe të ndara në qytete që flasin të njëjtën gjuhë.
Nëse verës Kosova gjallëron bregdetin shqiptar, dimrit Shqipëria mund të gjallërojë malet e Kosovës.
Ky shkëmbim i natyrshëm do të forconte jo vetëm turizmin mbarëkombëtar, por edhe ndjesinë e përkatësisë që shpesh e marrim si të mirëqenë.
Ndoshta nuk na duhet gjithmonë të flasim për bashkim në kuptimin e madh të fjalës. Mjafton të udhëtojmë më shumë te njëri-tjetri. Sepse kombi nuk ndërtohet vetëm me histori dhe simbole, por edhe me zgjedhje të vogla: ku shkojmë për pushime, kë mbështesim me praninë tonë dhe kujt ia kthejmë vizitën. Këtë dimër, ndoshta është radha jonë të ngjitemi lart, në Kosovë.
Një komb, dy shtete, dy stinë, një zgjedhje që bashkon më shpejt dhe më natyrshëm Shqipërinë me Kosovën!
