Nga Alfred Peza/
Ka një ironi të madhe, në mënyrën sesi opozita jonë rreket që të sulmojë në çdo gjë dhe për çdo gjë Partinë Socialiste, por sidmos Edi Ramën vetë dhe qeverinë e tij. Eshtë një sulm frontal, sipas filozofisë se sa më shumë i bartin vetë ato gjëra për të cilat e akuzojnë, aq më shumë bërtasin për tia faturuar “armikut” të tyre të vetëm në mazhorancë.
Nuk është fjala këtu thjeshtë dhe vetëm për refrenin e përhershëm të akuzave të pambarimta politike, si një refren opozitar i përjetshëm, jo vetëm në Shqipëri por ndoshta në çdo vend tjetër me demokraci të ngjashme me tonën. Eshtë fjala për qëndrime që ofrohen si e vetmja zgjidhje, për të cilat edhe zërat e zëshëm brenda opozitës vetë, detyrohen që ti kundërshtojnë e ti hedhin poshtë. Ose janë akuza, që shumë shpejt vërtetohen në praktikën e funksionimit të demokracive të brendshme të partive të tyre, se ata vetë që i bëjnë, janë shumë vite drite larg atij “morali” që predikojnë.
Vetëm në 24 orët e fundit, ka të paktën dy- tri shembuj të tillë, që tregojnë se leksionet opozitare janë thjeshtë ca “kopaçe të trasha”, me të cilat nuk i mbushin dot mendjen as vetes së tyre, e jo më shqiptarëve që kanë 30 vjet që janë rrahur “me vaj e me uthull” tashmë dhe janë tejngopur me retorikë e fjalë boshe, të hedhura në erë.
Së pari, le të meremi me atë që është shpallur si krye strategjia politike e LSI për 2019, e trumbetuar me “vuvuzela” shurdhuese në publik e media: Rrëzimi me çdo kusht e çmim i Edi Ramës, si e keqja e tillë dhe e atillë, për çfarë ti vijë për mbarë Monika Kryemadhit dhe kujtdo folësi tjetër. Eshtë aq i mjerë e jo realist i gjithë ky projekt politik, sa njerëz me vokacion të spikatur opozitar, e kanë kundërshtuar duke e goditur keqazi.
I pari ishte Ylli Manjani i cili me anë të një statusi në facebook-un e tij thotë se personalizimi i betejës politike është një gabim. “Rama, Basha, Monika, etj. janë të mirë dhe njëkohësisht të këqinj si çdo qenie tjetër njerëzore. Nuk ka njeri pa huqe. Politika nuk mund të kufizohet tek “të mirat” e “të këqijat” personale”,- shkruan Manjani duket shtuar se është gabim fatal i ciltdo që sheh shpresë tek përplasja e brendshme e mazhoracës dhe tek personalizimi i poltikës.
Një qëndrim të tillë, ka deklaruar publikisht edhe kryetari i PDIU, Shpëtim Idrizi sot në aleancë me PD dhe LSI në opozitës. Ai tha se nuk “e kuptoj sesi mund të meret vendim për të hequr Edi Ramën. A ka ndonjë detyrë tjetër opozita? Detyra është të shpalosë platformën. Shqiptarët sot kanë nevojë për zgjidhje dhe opozita duhet të japë alternativën e saj pse do vijë në pushtet, për të ndryshuar qeverisjen, jo vetëm për të zëvendësuar një emër”.
Ndërkohë që zërat kritikë brenda vetë opozitës, kanë qenë edhe për lojën e qëndrimet e Presidentit Ilir Meta, me dekretet kundër mazhorancës e Kryeministrit Edi Rama. Kryetari i LZHK dhe deputeti Dashamir Shehi tha se “Presidenti duhet të qëndrojë në funksionin e vet institucional. Opozita duhet të bëjë opozitën e vet dhe nuk mund të presi që opozitën t’ja bëjë Presidenti”.
Së dyti, le të meremi me zgjedhjet që bëri Kryetari i PD Lulzim Basha, me emrat e atyre që u vendosën në postet dhe funksionet më të larta drejtuese të kësaj partia, në mbledhjen e Këshillit Kombëtar të shtunën. Me përjashtim të ish Presidentit Nishani që u rikthye në partinë e tij, duke thyer një rregull të pashkruar 22 vjeçar të vendosur nga ish Presidentët e këtij vendi, të gjithë të tjerët ishin zgjedhje ose anonime, ose pa asnjë kontribut politik brenda PD dhe të djathtës shqiptare.
E ta mendosh që ishte Lulzim Basha dhe politikanë të tjerë të opozitës ata që “bënë namin” kur në listën e ministrave të rinj të qeverisë Rama, u zgjodhën Erion Braçe, Elisa Spiropali, Eduard Shalsi, Bledi Çuçi dhe zv. Ministra prej vitesh apo drejtues agjensish kombëtare me kontribute të spikatura menaxheriale e publike. Me përjashtim të zv. Kryeministrit, të gjithë të tjerët u akuzuan se ishin anonimë, pa identitet, etj, etj…
Kaq mjafton për të kuptuar se me çfarë standardesh operon në skakierën politike shqiptare, lidershipi i opozitës sonë, duke mos sjellë asgjë të re, përveç luftës së paprinciptë e të paprecedentë ndaj individëve të mazhorancës. Duke mos ofruar për shqiptarët as model, as program, as kauzë dhe asnjë alternativë politike, që do ti detyrojë ata nesër, që ta votojnë opozitën tonë që të mund të rikthehet në pushtet. E kur e mendon se kritikat kundër kësaj strategjie kanë nisur zëshëm brenda vetë gardhit të tyre, ne vetëm thjeshtë sa mund ta marim me mend, se çfarë mendojnë gjithë shqiptarët e tjerë të thjeshtë për lidershipin e opozitës sonë!
