Në qershorin e 1999-s, kur njësitet ruse tashmë kishin mbërritur në Prishtinë, mediat ndërkombëtare raportonin për gjendjen e krijuar, sipas të cilëve kujtonte një sens të Berlinit pas Luftës së Dytë Botërore, shkruan Besim Qeriçi në pjesën e shtatë të serisë “Debati ndërkombëtar mbi sulmin e NATO-s për Kosovën, referuar Kohës Ditore.
Kishte spekulime të ndryshme, ngaqë marshimi u bë nëpërmjet territorit jugosllav për në Kosovë, duke bërë 430 kilometra, për shtatë orë e gjysmë dhe njësiti zuri pozicionet afër objektit më të rëndësishëm strategjik, Aeroportit të Sllatinës në afërsi të Prishtinës, që sipas Çërnomërdinit, një veprim i tillë shfaqi edhe pasiguri e habi tek pala e NATO-s.
Habia ishte, pasi dislokimi u bë me shpejtësi të rrufeshme e pasiguri sepse në bisedime as që ishte zënë në gojë dislokimi i brigadës. (“Kapitullimi i Milosheviçit”, Talbot – Çërnomërdin, fq. 281)
Në të njëjtën kohë rusët nuk u ndalën me kaq. Burimet brenda NATO-s kishin marrë njoftime se rusët po përgatiteshin për dërgimin e trupave shtesë, për përforcimin e pararojës ruse.
Mirëpo që të realizohej ky plan, rusëve u nevojitej shfrytëzimi i hapësirës ajrore të disa shteteve si Hungarisë, Rumanisë dhe Bullgarisë, shtete këto që, të këshilluara nga NATO-ja, refuzuan fluturimin e forcave ajrore ruse mbi hapësirën e tyre ajrore. (B.an)
