E rizgjedhur sërish pak kohë më parë, ajo ka folur edhe për protestën e famshme të artistëve kundër Ramës, kur ai ishte ministër Kulture.
Në fillim të viteve 2000 pati një precedent, që përkoi me ju si drejtuese e TOB, ishte greva e artistëve, unike që kundërshtonin “ligjin” e ministrit të atëhershëm të Kulturës, sot kryeministër, Ramës. Çfarë ka mbetur te ju, si gjurmë nga ajo përvojë?
-Në fakt kjo është një histori që është thënë e rithënë disa herë. Ajo ishte një histori që lidhej me një ligj i cili kishte gjashtë muaj përpara se unë të filloja punën, që ishte dërguar në parlament për t’u shqyrtuar. Pra, ishte një ligj i draftuar kohë përpara, nga ish-drejtuesit e tjerë të sistemit teatror, jo vetëm të Teatrit të Operës, por edhe Teatrit Kombëtar. Unë nuk kisha pjesë autorësie në atë ligj, as edhe një kapitull, asnjë rresht dhe asnjë fjalë të tij. Ishte rastësi që draftit të atij ligji iu rikthye diskutimi dhe mendimi oponent pikërisht në atë kohë që përkonte me muajt e parë të punës sime si drejtuese e këtij institucioni, por jo si autorja e këtij ligji. Pra, dua ta sqaroj mirë këtë gjë, pasi kapituj të veçantë të këtij ligji të cilat i takonin Teatrit të Operës dhe Baletit i kishte propozuar ish-drejtori, zoti Vaso Tole. Për t’u kthyer te pyetja juaj çfarë ka mbetur si gjurmë, them se ka qenë një eksperiencë e tillë që më aftësoi të dija të menaxhoja edhe situata të tilla të vështira që edhe pse nuk ishin shkaktuar si pasojë e menaxhimit dhe drejtimit tim personal, ato ngjarje ishin testi më i vështirë dhe më i suksesshëm sa i përket qetësisë së menaxhimit të situatave dhe vendimmarrjeve të cilat stabilizuan kalendarin e shfaqjeve dhe për pasojë rriten të ardhurat e të gjithë artistëve dhe çdo punonjësi të TKOBAP, që ishin të angazhuar në këtë institucion në atë periudhë.
-Por kjo situatë a nuk iu riskoi imazhin, pasi u ndërpre premiera e “Norma”, u përjashtuan nga opera pesë artistë, të tjerët dolën në rrugë në një grevë unike që pavarësisht ligjit, iu dha të drejtë artistëve…?
-Çdokush që merr angazhime të drejtojë ekipe të mëdha siç është ky i TKOBAP, sigurisht merr parasysh edhe risqe, të cilat mund të jenë ndonjëherë po kaq të mëdha. Sa i përket imazhit, asnjëherë nuk kam menduar se kam riskuar imazhin tim, përkundrazi ajo problematike e vështirë nxori në pah një pjesë tjetër të profilit tim, si një menaxhere që di të drejtojë me drejtësi dhe korrektesë ligjore dhe me një vlerësim maksimal për vlerat artistike të skenës së TKOB. Kur e them këtë, kam parasysh se, çdo gjë që ndodhi në atë kohë kishte të bënte vetëm me rritjen e nivelit artistik të TKOB, me rritjen e obligimit tonë karshi publikut për të dhënë maksimumin tonë për shfaqjet e kalendarit të këtij teatri, dhe këtu dua të sjell në vëmendje atë pjesë të ngjarjeve që kishin lidhje vetëm me stabilizimin e kalendarit artistik të Teatrit dhe jo me draftin e Ligjit. Ishte hera e parë në historinë e këtij institucioni që prezantohej një kalendar vjetor i cili për t’u zbatuar kërkonte kontributin e të gjithë artistëve dhe jo vetëm të disa stafeve artistike, dhe sigurisht disa nga artistët e ekipeve artistike nuk ishin komfort me një kalendar të tillë pasi deri në ato momente Teatri nuk kishte patur kalendar vjetor e për rrjedhojë artistëve iu lindte e drejta të shkëputeshin nga puna, të punonin diku jashtë, ndërkohë që vazhdonin të paguheshin nga Teatri. Për të qenë koherent me ngjarjet dua t’ju korrigjoj e t’ju them se e mbani mend gabim sepse opera Norma nuk u ndërpre, përkundrazi premiera e saj u realizua në ditën kur ishte planifikuar në kalendar, por me piano, me pjesëmarrjen e trupës së korit dhe solistëve stafit të skenës dhe teknikës gjithashtu. Nuk më takon mua të jap vlerësimin tim për këtë ngjarje megjithëse një vlerësim e kam, por publikut i cili nuk e braktisi shfaqen siç thoni ju, përkundrazi kujtoj se salla ishte e mbushur plot dhe në mbyllje kishte duartrokitja të gjatë të shoqëruara me ovacione.
Ju drejtuam pyetjet e mësipërme, pasi është e natyrshme edhe disi e çuditshme kandidimi dhe pranimi nga ana juaj e postit në krye të TOB, për shkak se edhe tani ka një moment që duket i njëjtë. Ju vini në një kohë kur u largua me bujë nga puna Ilir Kerni, kur pati një revoltë jo aq të fortë, por gjithsesi rebelim nga artistët se punët në opera s’po shkojnë si duhet. Ju i trembeni kësaj situate, se mund të përsëritet historia, ndoshta në formë tjetër?
Sigurisht çdo njeri reagon në mënyrë personale për një drejtues institucioni që mund të ketë qenë edhe një drejtues shpirtëror dhe ndoshta idhull kur ai largohet duke dhënë dorëheqjen. Mendoj që është komplet normale që balerinët që kanë punuar me Ilirin dhe që kanë pasur rezultate nga puna e tij, sigurisht ndjenin brenda vetes një keqardhje. Unë personalisht, nuk e kam lexuar si revoltë këtë situatë, por si një situatë ku disa nga artistët shprehnin mirënjohjen e tyre për punën dhe kontributin që zoti Kerni kishte dhënë për këtë Teatër. Sepse edhe sikur të donin të shprehnin një revolte ata nuk kishin kujt t’ia drejtonin përveçse vetë Ilirit, i cili vendosi të largohej. Për të vazhduar më pas përgjigjen tjetër, absolutisht nuk më ka shkuar asnjëherë mendja se mund të ndodhesha me rikthimin tim në një situatë të vështirë. Përkundrazi, nuk kisha menduar këtë tjetrën, që artistët të më prisnin me aq duartrokitje dhe ovacione. Sinqerisht ishte diçka që jo vetëm më emocionoi por edhe më befasoi pasi duartrokitjet jam mësuar t’i marr në skenë gjë që do të thotë se veprimi flet vetë më shumë se sa fjala dhe ky veprim nga ana e tyre mi ka shumëfishuar detyrat që duhet të realizoj dhe veçanërisht objektivin kryesor –bashkëprodhimin e titujve operistike me teatrot e tjerë europiane.
