Nga Ilva Tare/
Vullneti i popullit do të shprehet në 21 Qershor dhe më pas me shpresë se 2015 mund të kthehet në vitin që do të dëshmojë maturi të partive politike shqiptare do të lexohet i pandryshuar. Megjithatë skenarët për ditën e pasvotimit kanë filluar të përfliten në mitingjet elektorale, në takimet me ndërkombëtarët, me vëzhguesit vendas e të huaj si një sinjal alarmi që ka nisur të trazojë gjumin e natës së opozitës. Kreu i PD Basha arriti deri aty sa të deklaronte se nuk do të njihte asnjë rezultat që nuk reflekton vullnetin e popullit.
Si mund të përkufizohet vullneti i popullit? Kush e ka tagrin për ta matur dhe përcaktuar se cfarë kriteresh ka shprehja e lirë e vullnetit të popullit. A mund ta bëjnë këtë partitë politike si lojëtarë me interesa të qarta në garë? Më shumë jo sesa po, pasi qëndrimet e tyre shpeshherë janë dominuar nga interesi partiak dhe jo ai kombëtar, qoftë nga e majta dhe djathta, sipas ciklit të të qenit në opozitë apo pala humbëse.
A mund të jetë Komisioni Qendror i Zgjedhjeve garantori i vullnetit të popullit? Aq më pak, ai institucion indërtuar keq dhe qëllimisht nga partitë politike për të lënë varur në gozhdat e interpretimit të ligjeve dhe neneve që kanë shtuar më shumë dyshime në klimën e mosbesimit midis palëve. Edhe raportet paraprake të vëzhguesve e kanë denoncuar anshmërinë e vendimeve të një institucioni që është krijuar për të ngritur alibi dhe për të prodhuar rezultate të paqarta dhe të diskutueshme.
Atëherë, në kushtet e Shqipërisë kur arbitrër kanë qenë gjithmonë ndërkombëtarët dhe misionet vëzhguese të OSBE-ODIHR, kush dhe si do të gjykojë për përfundimet e tyre? Në mungesën e ekzistencës së një institucioni të pranuar moralisht nga të gjitha palët Shqipëria rrezikon të hyjë sërish në rrethin vicioz të humbësit, që bërtet se ja vodhën votat dhe fituesi, që rreh gjoksin me shifrat e triumfit.
Historiku i zgjedhjeve në Shqipëri është një dëshmitar kokëfortë se elita politike e këtij vendi nuk ka ditur të sillet as me humbjen dhe as me fitoren. Pa hyrë në llogaritë e pasojave që mund të ketë rrugëtimi europian i vendit në rast të një procesi që do të njollosej si jo reflektues i vullnetit të popullit, mund të thuhet që sot se Shqipëria nuk e meriton të hyjë në hartën e demokracive ku cënohet vullneti i popullit. Sikundër, nuk e meriton të luhet politikisht dhe në kurriz të interesave të popullit, për të fshehur të vërtetën e hidhur të humbjes dhe frikën e llogaridhënies në selitë partiake ku duhet mbajtur përgjegjësi për dështimin deri në ikje nga skena politike.
Me jorganin e shprehjes sublive “vullnet i popullit” nuk duhet të mbulohen humbësit, cilitdo qofshin ata, dhe pavarësisht se cfarë vështirësish u duhet të kapërdijnë për të mbajtur karrigen e tyre. Interesi i popullit duhet të jetë fituesi i vërtetë i 21 Qershorit, që nuk duhet pengmarrë prej askujt që e ka për zemër këtë vend të lodhur nga zgjedhje të kontestuara me urdhëra të dëshpëruar partiak.
