Nga Ardian Ndreca
Kemi pa sesi kohët e fundit Edi Rama me nji “pafytyrësi” të admirueshme e ka plaçkitë atë çka ka teprue prej së djathtës shqiptare, edhe në simbologjinë e saj.
E kam fjalën për simbolin e dy gishtave, shenjën e fitores së W. Churchill-it, që në kontekstin shqiptar të çerekshekullit të fundit simbolizoi fitoren e idealeve antikomuniste.
Në fakt fitorja ishte fantazmagorike, pse nuk pati asnji të tillë. Sado që lideri demokrat përsëriste pafundsisht fitoren, ai nxirrte herë mbas here prej vorrit gogolin e komunizmit për me e mundë dhe rimundë me fjalime emocionale të cilave nuk i pasonte asgja konkret.
Për dy dekada karizma e Berishës u imponue me sukses dhe iu njoht vlera dhe autoriteti nga masa e të dominuemve prej tij. Mekanizmi i njohun i nënshtrimit dhe i dorëzimit bani që tek ai të shihej fitorja e nji kauze madhore siç ishte ajo e idealeve antikomuniste.
Dorëzimi – me arsyetimin foshnjor se s’ka tjetër përveç tij, konsistonte në ngritjen e duerve përpjetë. Aty hynte mandej imitimi i liderit dhe prej duerve përpjete dilnin dy gishta. Dorëzimi tek nji fitore e paqenë rrokullisi nga dështimi në dështim tranzicionin shqiptar.
Pikërisht këtu hyn simboli i dy gishtave përpjetë.
Ngritja e dy gishtave përpjetë u kthye në nji fizkulturë simbolike për qindra mija njerëz që kërkonin me ngulm fitoren nepërmjet njeriut të gabuem.
Megjithatë, simboli në vetvete, tue qenë intuitiv, identifikonte dy gjana: konceptin dhe konkretësinë, pra: fitoren dhe Berishën.
Sot, Edi Rama e ka pështjellue keqas këtë strukturë simbolike univoke, tue e “vjedhë andrrën” demokrate, dhe lidhja mes konceptit të fitores dhe njeriut të fitores ka reshtë së qeni natyrale dhe univoke.
Asht njilloj si me ua pasë vjedhë kodin e komunikimit masiv, por Basha këto gjana nuk i kupton dot për arsye të paqta.
E gjithë kjo do të thotë se nevoja e komunikimit simbolik shkon përtej ngurtësimit të simbolit, në këtë rast simboli i nji forcë politike, për shkak se tek ajo forcë asht tradhëtue krejtsisht, asht marrë dhe përshtatë prej forcës historikisht antagoniste.
Mjaft të mendojmë dy gjana: ai që shpalosi për dekada simbolin e dy gishtave nuk hapi dosjet dhe s’u dha shpërblimet ish të dënuemve politikë.
Forca e gjuhës simbolike qëndron në faktin se ajo ka diçka trashendente, shkon përtej nji strukture dhe nuk fundoset me demagogun e rradhës për shkak të keqpërdorimit.
Sot Edi Rama me teatralitetin e tij hyn në skenë dhe çon gishtat përpjetë, tue tregue se në njifarë mënyrë ai e ka kooptue Shqupin si diçka funksionale për idenë e tij të qeverisjes së vendit.
Ai u tregon kështu votuesve se nuk ka ideale të identifikueshme në mënyrë të njianshme me nji forcë të caktueme politike, idealet i përkasin atyne që i mbështesin dhe i realizojnë.
Si Rama si Basha kanë përjashtu prej rradhëve të veta shumë figura të konsumueme dhe tashma të pakuptimta. Në fakt me pritë me mësue ndonji gja për demokracinë prej shumicës së atyne që janë thuejse përzanë, ishte njilloj si të hyje në nji muzeum të anatomisë veterinare për me kuptue njeriun.
Rama ka dalë i fituem, ndërsa Basha edhe si humbës do të fitojë. Por fitorja e Ramës shkon përtej numrave, ai ka grabitë simbolin e kundërshtarit, kodin e tij komunikativ para se me hy në betejë.
Ky përafrim simbolik me idealet historike të së djathtës asht ndoshta preludi i nji bashkëqeverisje të nesërme për me fundosë definitivisht atë forcën e vetme, që asht LSI-ja, që e lidh politikën shqiptare me nostalgjinë komuniste, atë që asht pjella ma monstruoze e energjisë korruptive që çliroi dekompozimi i sistemit monist! (TemA)
