Nga Skënder Minxhozi/
Është mbyllur një tjetër vit shqiptar dhe ne e kemi ende plot stomakun me ngjarjet e bujshme që prodhuan 12 muajt që po lemë pas. Ndërrim koalicionesh, protesta disamujore, zgjedhje, kanabis, ndërrim presidentësh, përmbytje – Shqipëria i ofroi edhe një herë vetes një menu më të pasur sesa mund të tresë organizmi i saj.
Nëse do të vrisnim mendjen për t’i gjetur një emërues vitit që po mbyll siparin, ndoshta s’do të kishte metaforë më të gjetur se ajo e çadrës. Aspak për arsye metereologjike, por thjesht për faktin se ka qenë një Çadër disamujore proteste e inicuar nga opozita, ajo që i dha formë të gjithë vitit 2017 për ne shqiptarët. Çadra ndezi gjakrat mes elektorateve në prag të zgjedhjeve të përgjithshme, duke derdhur në shesh mijërat e opozitarëve, të cilët kundroheshin ftohtë nga po aq të tjerë që nuk mendonin si ata. Çadra e polarizoi shoqërinë shqiptare në momentin më të padëshërirueshëm, kur po bëhej gati të hynte në zgjedhje.
Ka qenë Çadra me pasojat që prodhoi gjatë rrugës, ajo që shkaktoi fermentimin e ngjarjeve brenda PD dhe aleatëve të saj. Gjatë katër muajve të saj, ajo krijoi dy kampe qartësisht të dallueshme: ithtarët e Çadrës dhe ata që e shihnin atë në heshtje si një gabim taktik me pasoja të rënda. Ndërsa në inventarin e pjesëmarrjes në Çadër, emrat e Topallit, Bregut, Patozit, Bodes, Rulit e të tjerëve shënoheshin me të kuqe, pikërisht mbi atë copë trualli të Bulevardit, mbi sinjalistikën e bardhë të trafikut, mori formë çarja që më pas do të kushtonte aq shtrenjtë në 25 qershor. Çadra, me statusin e saj aq publik dhe të ekspozuar, bëri që mllefet e heshtura disavjeçare ndaj Bashës, të dilnin në sipërfaqe dhe të shiheshin në dritën e diellit.
Por Çadra kushtëzoi edhe anën tjetër të barrikadës. Trekëndëshi i ngushtë fizik Çadër-Kryeministri-Kuvend, ishte e vemjta mënyrë për të mbledhur bashkë në një hapësirë aq të ngushtë të gjithë përjetimin kontradiktor të shqiptarëve në fillim të vitit 2017. E kjo la shenjë edhe tek qeverisësit. Me Çadrën në mes, edhe marrëdhëniet mes Ramës e Metës u bënë më të paparashikueshme e “skizofrenike”. Darka te Pazari i Ri, kafet formale me buzëqeshje e fraza edhe më formale, dyzimi hamletik i kreut të LSI për rinovimin e aleancës me PS dhe insistimi i bezdisshëm i Ramës për të njëjtën temë – kishin të gjitha damkën në distancë të Çadrës.
Porsi një simbolikë e romaneve të Kadaresë, shtatorja e opozitës i futi të gjithë në psiqikën e saj misterioze. Nuk dihet se cili do të kishte qenë fati i aleancës PS-LSI, nëse në mes nuk do të qe Çadra. Ajo që dimë është se kjo ngrehinë e improvizuar e opozitës, e kompeksoi dukshëm Ilir Metën, i cili çedoi nën presionin e PS për të pranuar postin e kreut të shtetit në mes të protestave. Ky zhvillim përcaktoi në perspektivë edhe pjesën tjetër të ngjarjeve që do të pasonin.
Aq e vërtetë dhe e prekshme ishte influenca e Çadrës, sa edhe ndërkombëtarët e panë veten të detyruar të flasin më qartë se herët e tjera, për të dalë kundër logjikës së saj bllokuese. Mogerini, Lu e diplomatë të tjerë të të gjitha rangjeve bënë thirrje të përsëritura për të mos dështuar mbajtjen e zgjedhjeve, duke hyrë dhe ata në vallen e deklaratave kërcënuese për opozitën.
Edhe marrëveshja e 17-18 majit është një produkt i pastër i Çadrës. Në fakt është një zgjatim fundor logjik i saj. Të lodhur nga katër muaj protesta, opozitarët treguan se mezi e prisnin një rrokje duarsh me Ramën. Çka u pasua më pas me hyrjen e tyre në qeveri dhe me prishjen e koalicionit PS-LSI. Çka më pas prodhoi shifrat zgjedhore që tani i dimë të gjithë, përfshirë fitoren e madhe të Edi Ramës. Një zot e di nëse këto ngjarje do të kishin ndjekur këtë renditje, pa strumbullarin-Çadër në Bulevard.
Nëse vitit 2017 do t’i hiqnim Çadrën e Lirisë, siç e quajti PD krijesën e saj, gjithçka do të kishte ecur në një tjetër korsi, nën një tjetër ritëm dhe me të tjera degëzime. Është pamundësia e leximit deri në fund e mënyrë shterruese të rastësive që Çadra prodhoi, ajo që na e bën të pamundur të gjejmë se çfarë do të kishte qenë ky vit pa atë ngrehinë prej pëlhure, që u instalua brenda pak orësh një pasdite të 18 shkurtit 2017, por që e shenjoi në mënyrë të pakthyeshme rrjedhën e historisë politike të vendit deri në orët pëmbyllëse të vitit që po mbaron. Ky ishte Viti i Çadrës!
