Nga Denis Dyrnjaja
Lexova një analizë të politologut Fitim Zekthi i cili rrekej përmes arsyes të zbërthente shkaqet kryesore që kanë futur në ngërç Partinë Demokratike, alternativa kryesore dhe më fortë deri sot ndaj megamazhorancës prepotente të PS, që mori mandatin e katërt. Me pak fjalë konkluzioni i zotit Zekthi është se PD sot është një forcë politike që orvatet mes viktimizimit dhe nderit, dy komponentë që i shkojnë për shtat mendësisë dominante që lidhet me njerëzit që zotërojnë prej vitesh drejtimin e kësaj partie, që priu ndryshimin nga diktatura në pluralizëm në vitet ’90.
Analiza është objektive dhe shumë e qartë duke tentuar të mos merret me emrat por me fenomenologjjnë dhe mentalitetin që dominon PD. Zekthi thotë se nuk e zgjidh krizën që ka përfshirë PD largimi i Sali Berishës, por ndryshimi i mendësisë brenda kësaj force politike, që rend herë mes viktimizimit si parti që i mohohet e drejta në zgjedhje dhe për zgjedhje të lira dhe nderit ku ligjin politik në atë PD e bëjnë njerëzit e fortë, pra praktikisht Berisha dhe enturazhi i tij të cilët mendojnë se me Ramën ka vetëm një gjuhë komunikimi, forca që nënupton dhe nderin ose që është si armë për të mbrojtur nderin.
Ndërkohë zoti Zekthi pretendon që përmes kulturës politike, PD duhet të përqafojë opsionin e dinjitetit, i cili me përgjegjshmëri dhe përgjegjësi njeh problemet, i analizon me objektivitet ato dhe korrekton veten duke u përmirësuar dhe duke u bërë alternativë më e mirë e fortë dhe më produktive si pasojë. Por që kjo të ndodhë duhet të ndryshojë mendësia sikurse predikon edhe Zekthi në analizën e tij.
Këtu krijohet dhe ngërçi, se nuk mund t’i kërkosh dinjitetin, pra reflektimin, për pasojë dhe ndryshimin pikërisht Berishës dhe njerëzve të tij, që nuk duan të pranojnë se ata janë vetë problemi për të prekur ndryshimin e shumëpritur fillimisht te vetja dhe pastaj te pushteti. Pra dinjiteti nuk mund të konsiderohet si nocion abstrakt. Ai është pjesë konkrete e njerëzve e përsa kohë askush në PD e sotme nuk sheh problemin te vetja por tek kundërshtari e sheh edhe zgjidhjen te forca e nëpërmjet saj, pra te opsioni i nderit, sikurse analizojnë Bradley Campbell dhe Jason Manning në filozofinë dhe psikologjinë socio/politike atëherë çdo zgjidhje e pritshmëri bëhet nul. Dhe hendeku mes pritshmërive të asaj pjese të popullit dhe mospërfaqësimit të tyre mbetet e madhe dhe e pandryshuar.
Berisha ka patur shumë herë mundësi ta bëjë këtë, madje dhe e ka promovuar si tezë bazë, kur nisi procesin e foltores se famshme duke sjellë në ofertën politike shtylla kryesore të doktrinës së djathtë dhe konservatore, por që mbetën thjeshtë demagogji, pasi gjithçka u bë fiktivisht dhe në mënyrë të manipuluar, sikurse ishin primaret, pra gara për meritokraci në parti, apo një statut i ri me regulla që do të hapnin e demokratizonin PD që emrin e ka demokratike, por mendësinë bolshevike.
Po, autoritarizmi i Ramës ka nevojë për një përgjigje politike, por këtë nuk do mund ta bëjnë kurrë Berisha@co që besojnë se të gjithë ata që mendojnë ndryshe janë arrmiq, kundërshtarë të PD apo aleatë e njerëz të shitur apo të blerë nga apo te Rama. Ndaj për të shkuar te dinjiteti duhet braktisur forca e duhet zëvendësuar me mendim politik dhe rrëzonim vlerash e kapacitetesh njerëzore që konvergojnë me interesat e njerëzve të papërfaqësuar ose të keqpërfaqësuar.
Ndaj përtej çdo teze apo filozofie politike gjithçka në fund rrotullohet te ata që kanë në duar çelësat e fuqisë së deleguar politike nga baza. Përsa kohë Berisha do të ketë një axhendë krejt tjetër nga kjo filozofi e dinjitetit që lidhet me përgjegjësinë e vetes në angazhim në radhë të parë, asgjë s’do të ndryshojë në oborrin e pështjelluar të opozitës së sotme. Kjo do të vazhdojë deri kur Berisha dhe të tijtë të thonë mjaft është mjaft!
