Nga Silvana Begaj
Çdo ditë e jetës duhet të jetë një leksion i ri ku njeriu mëson….
Jeta kujdeset vetë për këtë duke na dhënë çdo ditë një provim të ri ku shpesh ne jemi te papërgatitur..
Por , Unë…
Unë, kam mësuar se jeta është e shkurtër edhe pse ditët duken kaq shumë të gjata, pambarim…
Kam mësuar se në jetë takojmë njerëz të mirë, por situatat i nxjerrin keq dhe njerëz të këqinj që situatat mund ti nxjerrin mirë.
Kam mësuar se ato gjëra që i kam dashur me këmbëngulje deri në vetshkatërrim deri sa të më plotësoheshin do ishte më mirë mos të kishin ndodhur kurr.
Kam mësuar se lumturinë nuk na i sjellin as individë dhe as arritje, por e krijojmë vetë ne, në rutinën tonë, me hallet e ditës, me grimcat e gëzimit që na sjell jeta.
Kam mësuar se ambiciet e mia janë asgjë përpara kënaqësisë që ndjej kur shkoj në vendin ku jam rritur e ku ëndrra ime më e madhe ishte të shikoja yjet që shkëputeshin nga qielli.
Kam mësuar se shëndeti, ai dreq shëndet që është kaq i parëndësishëm në sytë tanë, qenka definitivi për hapjen e syve çdo mëngjes.
Kam mësuar se njerëzit të cilët shprehin urrejtje ndaj meje e kujtdo, e mbi të gjitha pa më njohur, nuk është diçka që duhet të më shqetësoj mua.
Është ekzaktësisht pasqyrimi i shpirtit të tyre dhe vjellin me inat mendime që në fakt ia drejtojnë vetes.
Kam mësuar se të jesh një njeri i mirë, i drejtë është një sfidë e vështirë të arrihet, për të mos thënë e pamundur, por njeriu duhet patjetër të përpiqet çdo ditë me gjithë fuqinë e tij.
Kam mësuar të ëndërroj më larg se më parë… Më larg dhe më lart… Askush nuk më ndalon dot të ëndërroj!
Kam mësuar se mendimi se çdo gjë mund ta bëj nesër nuk ka vlerë.
Nuk ka nesër, çdo gjë ka kuptim sot.
Ah Po! Kam mësuar se të jesh e shëmtuar gjykohesh nga pasqyra, të jesh e bukur gjykohesh nga shoqëria!
Prandaj Gëzuar Vetja Ime!
