Nga SKËNDER MINXHOZI
Natën e darkës së famshme të Pazarit të Ri mes Edi Ramës dhe Ilir Metës, më 2 prill të këtij viti, nga restoranti në lagjen e vjetër tregtare dolën disa njerëz me fytyra të qeshura. Ndër to, më e kënaqura ishte padyshim ajo e Erion Veliajt, kreut të Bashkisë së Tiranës, i cili përgjatë katër orëve të darkës kishte qenë në fakt jo vetëm i zoti i shtëpisë, por edhe faktori vendimtar që i kishte ulur në një tryezë dy bashkëkryetarët mosbesues të së majtës. Atë natë, shumë muaj pasi Veliaj e kishte parë veten si personin kyç, në një proces delikat ndërmjetësimi mes Ramës e Metës, më në fund shqiptarët kishin mësuar edhe “zyrtarisht” se kryebashkiaku i kryeqytetit ishte kanali preferencial i komunikimit mes të mëdhenjve në kohë paqeje dhe lufte. Një luftë e cila, siç u pa në javët e muajt e mëpasëm, do të niste e ashpër dhe pa kompromis. Deri në kalimin spektakolar të LSI-së në opozitë dhe armiqësimin përfundimtar të ish-miqve 4-vjeçarë.
Erion Veliaj diti ta ruajë megjithatë pozitën e “mesit të artë” mes Edi Ramës dhe Ilir Metës, edhe në tallazin elektoral të 25 qershorit, duke qenë qartazi përkrahës besnik i Edi Ramës. Edhe kur këta të dy shaheshin e mallkoheshin nga mëngjesi në darkë nëpër eventet e një fushate të butë e pa ngjyrë, të cilën e mbante gjallë vetëm sherri PS-LSI. Në ato javë, Veliaj e vendosi veten me një përllogaritje më shumë instiktive sesa të ftohë e cinike, në skajin e moderuar të një raporti palësh, që ishte bërë i vështirë, i shëmtuar nga ana verbale dhe i pariparueshëm politikisht.
Kjo qasje e kujdesshme ishte pasqyrimi i një vazhde të gjatë ndërmjetësimi mes dy zyrave më të larta të shtetit, që kreu i Bashkisë e bënte jo vetëm me qëllimin e kuptueshëm lehtësisht të faktorizimit politik të vetvetes, por edhe për hir të ekuilibrave delikatë mbi të cilat ngrihet vendimmarrja në Bashkinë e Tiranës. Ajo vendimmarrje që në vite ka bllokuar më parë Edi Ramën, e më pas edhe Lulzim Bashën, pas vitit 2013, kur drejtonin qeverinë e kryeqytetit shqiptar. Veliaj u ofrua me dëshirë që të bënte lehtësuesin e një marrëdhënieje gjithnjë e më të vështirë e më të koklavitur mes Ramës dhe Metës, pasi e dinte se nga ky operacion ndërmjetësimi e “shkuesie” kishte vetëm për të fituar. Cilido të ishte fati i “dasmës dhe i dasmorëve”.
Nga ana tjetër, edhe afrimi gradual i Ilir Metës me kreun e Bashkisë së Tiranës duket se kishte një anë tjetër medaljeje, e cila nuk ishte e errët, por ishte thjesht e kalkuluar. Meta e lexoi afrimin me Veliajn si një hap me përfitim të shumëfishtë. Së pari, Veliaj shihej nga kreu i Kuvendit si një kanal i sigurt dhe i besuar komunikimi me Ramën, në çdo rrethanë apo situatë kritike. Burime pranë palëve thonë se Meta preferonte t’i niste përmes Erion Veliajt mesazhet për kryeministrin, kur procedura e takimeve të tyre ndërpritej thjesht për shkakun se dy bashkëkryetarët nuk e duronin dot njëri-tjetrin as për të pirë një filxhan kafeje. Së dyti, kreu i LSI e dinte se po investonte tek një figurë, e cila po ngjitej shpejt në hierarkinë socialiste dhe me të cilën do të kishte të bënte edhe në të ardhmen. Së treti, e këtu del në pah kalkulimi i ftohtë dhe cinik i Ilir Metës, duke i dhënë këtë pozicion preferencial Veliajt në sytë e Ramës, ai dukej se po i prishte punë indirekt rivalit të kreut të Bashkisë së Tiranës, ish-ministrit Tahiri.
Megjithatë, kjo është tashmë histori. Sepse dy votat e Genta Mezinit dhe Agim Krajës, kanë qenë dy pikat që kanë bërë të derdhet edhe gota e ujit e Bashkisë së Tiranës. Votimi për ngritjen e çmimit të ujit, një temë delikate në këtë verë të thatë, ka bërë që të “soset” jo vetëm Bovilla, por edhe paqja e gjatë mes Erion Veliajt dhe Ilir Metës. Socialisti kryebashkiak ka zgjedhur atë që dihej se do të zgjidhte, mes dy “bashkëkryetarëve” të aleancës që s’është më: Edi Ramën. Ka qenë vetëm çështje kohe që kjo të ndodhte, sidomos pas rezultatit mëse elokuent të 25 qershorit, i cili nuk la vend për asnjë dilemë, në lidhje me mundësitë e një bashkëpunimi postzgjedhor mes PS e LSI…
Vazhdimin e shkrimit mund ta lexoni ne faqen www.afp.al
