Nga Bardhyl Londo
Poetit i vdiste vajza. Dhe s’ kish tjetër pasuri
veç detit të dashurisë për mëmëdhenë.
Në mbrëmjet e trëndafilta, vajzat e mehmurëve
për një katedrale në Paris ëndërronin, për një kopësht në Vjenë.
Poetit i vdiste vajza. Dhe s’kish për të ilaç,
një shtrat për të në spitale nuk kish.
Për një puçër në pulpë, vajzat e mehmurëve
niseshin në Vjenë, iknin në Paris.
Kthehej poeti nga mërgimi. Në doganë
një grusht shkronjash shqipe i ngrohnin gjirin.
Me bizhuteritë e Vjenës, me dantellat e Parisit
vajzat e mehmurëve kalonin kufirin.
Poetit i vdiste vajza. Me një abetare të thjeshtë
sa kishte filluar të çukiste abecenë.
Vajzat e mehmurëve me bursë niseshin
universiteteve në Paris, kolegjeve në Vjenë.
Poetit i vdiste vajza në një shtëpi të thjeshtë
mes varfërisë, mes katër mureve
Atdheu thinjej nga dhembja për të,
thinjej nga vakancat e vajzave të mehmurëve.
Zeri i Rinise, 20 tetor 1986
