Nga Fatos Tarifa
Këtë nuk e prisnim. Këtë nuk e donim, Arben. Nuk donim të ndaheshe nga ne. Të donim pranë, mes nesh.
Ti ishe poeti ynë. Zëri i sa e sa të vëretave, që kurdoherë i the me shumë art, me shumë satirë, me poezitë e tua; për dekada me radha u ke dhënë jetë e kuptim këngëve ndër më të bukurat që janë kënduar në gjuhën tonë të dlirë.
Ato këngë do të mbeten. Poezitë e tua do të mbeten. Idetë e tua do të mbeten. Shumë prej atyre ideve, që t’i aq bukur i vure në vargje, thuajse çdo ditë, nga dita e parë e botimit të saj edhe në këtë gazetë që, gjithashtu, quhet DITA, janë ide që i ndaj edhe unë.
Kemi diskutuar shpesh për to, jo vetëm si gjirokastritë dhe moshatarë, por si qytetarë që na është dhimbsur e na dhimbset vendi ynë dhe që e duam shumë këtë mëmëdhe.
Pak kohë më parë na la Moikomi. Atë nuk e takojmë më në faqet e Ditës, as nuk e dëgjojmë më të flasë, bukur e me mençuri, siç fliste ai.
Tani na le ti, Arben. Përse duhet të ndahen nga kjo jetë më të mirët? Përse duhet të na shtohen dhimbjet nga humbje të tilla? Në jetët tona ka shumë varfëri e padrejtësi, por pse duhet ta humbasim edhe atë pasuri që na ofron prania mes nesh e njerëzve të mirë, të mençur, të talentuar e trima si ju?
Im atë dhe unë të lexonim gjithnjë dhe sklehaseshim me vargjet e tua, nëse më dëgjon tek të them këtë fjalë që edhe bashkë, si gjirokastritë, e kemi përdorur.
Vargjet e tua kishin peshë; atë peshë ua jepte mendimi tend. Ata vargje kishin forcë, sepse u drejtoheshin dobësive njerëzore. Ata kishin dritë sepse e çirrnin errësirën e shpirtrave keqbërës. Për shumë njerëz, vargjet e tua ishin çlirues sepse u gjenin shpjegim e u jepnin kuptim pasigurive dhe mëdyshjeve të tyre.
Ti na le, Arben i dashur, pa na marrë leje. Dhe u ndave prej nesh kur ne kishim dhe kemi ende nevojë për ty, për kurajën tënde, për poezitë e tua, për miqësinë tënde.
E, megjithatë, dua të besoj se do të shihemi e dëgjohemi përsëri, edhe pse e di që kjo nuk është e mundur nga sot e tutje.
Por, të paktën, do të të ruaj në mendimet e mia dhe do kujdesem për ato gjëra, që bashkërisht i çmonim si të vyera në jetë dhe, bashkë me to, edhe për të mbrojtur veçanërisht vlerat dhe traditën antifashiste të popullit tonë.
